′Unë jetoj përmes artit′ | Gjermania | DW | 29.05.2007
  1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

Gjermania

'Unë jetoj përmes artit'

Vdes piktori Jörg Immendorff

Piktori Jörg Immendorff dhe gruaja e tij Oda gjatë marrjes së një çmimi në maj 2005 në Hamburg.

Piktori Jörg Immendorff dhe gruaja e tij Oda gjatë marrjes së një çmimi në maj 2005 në Hamburg.

Pas një sëmundjeje të gjatë në moshën 61 vjeçare ndërroi jetë piktori gjerman Jörg Immendorff. Ai vdiq në shtëpinë e tij në Dyseldorf prej pushimit të zemrës. Piktori i rëndësishëm gjerman u vuante prej vitit 1998 nga sëmundja vdekjeprurëse e prekjes së sistemit imunitar, ALS. Për shkak të keqësimit të paralizës në duar, krahë dhe këmbë ai ishte në karrike me rrota. Por Jörg Immendorff nuk i vari kryet. 'Ja që dikur mbaron', tha ai në një intervistë për shtyp. Duke filluar nga ish-kancelari Schröder, tek ministri i kulturës Neumann e deri tek kryeministri i landit të Renanisë Veriore / Vestfalisë Rüttgers Immendorf u vlerësua si piktor i rëndësishëm gjerman i kohës së pasluftës. Mbi personin dhe rëndësinë artistike një nekrologji.

Ai ishte një prej artistëve më të njohur dhe më të suksesshëm gjermanë në rrafshin ndërkombëtar. Shumica e lidhin emrin e tij me ciklin e pikturave politike të mesit të viteve shtatëdhjetë, 'Café Deutschland':

'Unë e kam parë gjithnjë ndarjen e Gjermanisë si problem botëror. Pra të dyja shtetet gjermane si zona tampon, si parakolpe të dy makinave botërore që rrezikonin të përplaseshin me njëra-tjetërën. Nuk arrija t'i merrja vesh ata që nuk e kuptonin fuqinë shpërthyese të kësaj teme.'

Piktori i lindur më 1945 në Bleckede të Saksonisë së Ulët studioi në vitet gjashtëdhjetë fillimisht art skenik tek Teo Otto dhe në 1964-ën u bë ndoshta nxënësi më i njohur i Joseph Beuys-it në akademinë e arteve të Dyseldorfit. Nga ajo kohë është edhe episodi me Immendorff-in tashmë të angazhuar, i cili ishte i pakënaqur me një pikturë dhe shkroi mbi të 'Mos pikturoni më!'. Ai donte ta hiqte atë nga kavaleti, kur erdhi Beuys-i në klasë dhe thirri: 'Lëre kështu Jörg, mirë është!'

Në pikturat e tij gjenden shpesh parrulla apo pyetje për pozicionin shoqëror të piktorit: 'Piktor, ku je ti?'

'Ja që merrem me çështje shoqërore, më trazojnë gjërat.'

Nga koha e të ashtuquajturave aksione artistike, politike 'LIDL' e fundit të viteve gjashtëdhjetë dhe nga cikli Cafe-Deutschland ka mbetur një stil të pikturuari me karakter të theksuar agjitpropi: Art pllakati me sllogane të shkruara në referime dhe simbole historike. Në mes të viteve shtatëdhjetë Immendorff-i lidhi miqësi me piktorin Penck që jetonte në Rpublikën Demokratike Gjermane:

'U morëm vesh përtej kufijve në njëfarë kontrate gjermano-gjermane që u botua në shtëpinë botuese Rogner dhe Bernhardt, një bisedë përmes akuareleve dhe fetografive. Kështu lindi para dhe pas saj seria Café Deutschland.'

Jörg Immendorff u kthye shpejt në një ngjarje shoqërore. Ai hapi një bar në Hmaburg, drejtonte një katedër në Frankfurt, dhe vuri në skenë për Festivalin e Salzburgut, nga 1996 deri në 2003-in dha mësim në akademinë e arteve të Dyseldorfit. Që prej vitit 1997 piktori vuante nga sëmundja ALS, një paralizë avancuese që prek edhe rrugët e frymëmarrjes. Ai themeloi një fondacion për studimin e sëmundjes, madje për lehtësimin e gjendjes i injektuan në Kinë edhe qeliza burimore.

Disa shohin tek ai një skenograf më të mirë, për të tjerë ai është piktori më i rëndësishëm politik i viteve shtatëdhjetë, një piktor i egër historie.

Fusha semantike e energjisë dhe zjarrit të Joseph Beuys-it, të cilën ai e ktheu në angazhim shoqëror, mbeti e vlefshme për të deri në fund:

'Jo më kot jap mësim dhe kam nevojë për këtë gërshetim me forcat e reja, të cilat më japin kurajë. Beuys-i ose Lehmbruck-u e përshkruanin këtë me fjalinë e bukur: 'Të dorëzosh pishtarin'.

Veprat e fundit kanë karakter autobiografik dhe janë krejt të ndryshme, thuajse mistik. Jörg Immendorff u martua pesë vjet më parë me Odën, një piktore bullgare tridhjetë vjet më e re, me të cilë ai ka një fëmijë. Miqësia e tij me ish-kancelarin Gerhard Schröder prodhoi një porosi jozyrtare, një portret në vaj për zyrën kancelarore. Deri në fund ai i jepte zemër vetes që të pikturonte, që të ngjiste shkallët:

'Në shkallët e piktorit kam të shkruar fjalën 'Fitore', që të mos bie në depresione. Edhe ajo është pjesë përbërëse. Por ka edhe diçka serioze në të. Çdo pikturë e miratuar prej meje, pra me të cilën unë jam dakord, është njëfarë fitoreje."

'Unë jetoj përmes artit', pati thënë njëherë Jörg Immendorff-i. Përmes artit ai do të vazhdojë të jetojë edhe pas vdekjes.

  • Data 29.05.2007
  • Autor Michael Köhler
  • Shtypni Shtypeni faqen
  • Permalink https://p.dw.com/p/AqwY
  • Data 29.05.2007
  • Autor Michael Köhler
  • Shtypni Shtypeni faqen
  • Permalink https://p.dw.com/p/AqwY