Студэнт-каліновец: “Прабачце мяне, я супрацоўнічаў з КДБ!” | Беларусь: взгляд из Европы - спецпроект DW | DW | 30.01.2007

Посетите новый сайт DW

Зайдите на бета-версию сайта dw.com. Мы еще не завершили работу. Ваше мнение поможет нам сделать новый сайт лучше.

  1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages
Реклама

Беларусь

Студэнт-каліновец: “Прабачце мяне, я супрацоўнічаў з КДБ!”

Інтэрв'ю з гомельскім апазіцыйным актывістам, удзельнікам праграмы для рэпрэсаваных беларускіх студэнтаў імя Кастуся Каліноўскага, які шакаваў мясцовую (і не толькі) грамадскась сваім прызнаннем у супрацоўніцтве з КДБ.

«На працягу года я супрацоўнічаў з Камітэтам дзяржбяспекі, быў яго інфарматарам. Я вельмі шкадую пра той учынак і хачу папрасіць прабачэньня ва ўсіх, каго я гэткім чынам пакрыўдзіў. Для мяне сталася відавочным, што з'яўляючыся супрацоўнікам КДБ, я прыношу шкоду нашаму грамадству і нясу маральную адказнасць за тое, што адбываецца ў нашай краіне",

- гаворыць 20-гадовы Улад Міхайлаў. Прызнанне маладога чалавека сталася сапраўдным -- без перабольшвання - шокам, нечаканасцю для апазіцыйных актывістаў, тамтэйшай дыяспары, але, найперш, для яго аднакурснікаў -- студэнтаў-каліноўцаў.

"Мы да канца не ведаем матываў, што падштурхнулі Уладзіслава да гэтага кроку. Таму не ведаем, наколькі гэта шчырае прызнанне",

- мяркуе частка студэнтаў. Некаторыя "гарачыя галовы" ў парыве эмоцыяў абяцалі "разабрацца са здрайцам па-свойму". Маўляў, няма апраўдання гэтаму ўчынку, і хлопец павінен адказаць за свае дзеянні "па ўсёй строгасці". Другая ж частка студэнтаў, а таксама выкладчыкі, выказаліся ў абарону Уладзіслава і перакананыя, што ён зрабіў сапраўды мужны ўчынак -- маецца на ўвазе яго прызнанне. І што ні ў якім разе нельга папракаць, а тым болей абвінавачваць чалавека ў тым, што здарылася. Болей за тое, шэраг студэнтаў і выкладчыкаў перакананыя, што ўчынак Уладзіслава можа стацца прыкладам для іншых маладых людзей, што, магчыма, хацелі б прызнацца і спыніцца, але не маюць на гэта мужнасці і адвагі:

"Разумеем, наколькі цяжка далося Уладу гэтае рашэнне. І тут можна выказаць толькі словы падзякі за яго мужнасць: не кожны здольны на такі ўчынак. Ён не заслугоўвае той неадэкватнай крытыкі, рэакцыі з боку "каліноўцаў", што зараз на яго абрынулася".

Уладзіслаў не хавае, што вельмі перажывае з-за таго, што дзеецца, і вельмі шкадуе, што ў яго біяграфіі мелі месца такія прыкрыя акалічнасці. Але разам з тым цешыцца з таго, што яму хапіла сілы волі своечасова асэнсаваць усю сур'ёзнасць і магчымыя наступствы такога, як ён выказваецца сам, "падвоенага жыцця", спыніцца, пакаяцца і пачаць новае жыццё.

Суразмоўца падкрэслівае, што рашэнне аб прызнанні ў супрацы з "ворганамі" далося яму вельмі цяжка і не адразу:

"Вялікі ўплыў на мяне аказалі сакавіцкія падзеі ў Беларусі, тое, што адбылося падчас прэзідэнцкай кампаніі. Я быў шакаваны і вырашыў, што болей так працягвацца не можа. Так, безумоўна, я вельмі доўга ішоў да гэтага рашэння, цяжка было. Натуральна, я асэнсоўваў, што колькасць маіх сяброў адразу зменшыцца і ўсё будзе супраць мяне. Але далей так жыць ужо не мог".

Адразу пасля прызнання Уладзіслава шмат хто пачаў абвінавачваць маладога чалавека ў тым, што такім чынам ён проста зарабляе сабе на палітычны прытулак.

- Ці насамрэч ёсць такія планы?-- звяртаюся да суразмоўцы.

- Канешне, не. Зараз я ў першую чаргу думаю пра вучобу. Мая задача -- гэта атрымаць добрую адукацыю, а далей час пакажа.

Дарэчы, на інтэрв'ю Уладзіслаў пагадзіўся не адразу. Малады чалавек патлумачыў гэта тым, што не хоча спекуляваць на драматычных варунках і рабіць сабе непатрэбнага піяру, шуму вакол сваёй персоны.

На пытанне "што будзеш рабіць далей?" мой суразмоўца заўважае, што хацеў бы працаваць на карысць дэмакратыі ў Беларусі і, наколькі гэта магчыма, спрыяць палітычным зменам у краіне:

"Я спадзяюся, што мой крок паўплывае на свядомасць і іншых людзей і падштурхне іх да выбару: ці сумленне, ці кан'юнктурныя памкненні. Я хацеў паказаць таксама, што адмовіцца ад супрацоўніцтва са спецслужбамі цалкам рэальна. Проста не трэба баяцца. Трэба працягваць жыць далей..."