Еднакво голем меѓу великаните на Земјата | Теми на денот | DW | 04.04.2005
  1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages
Реклама

Теми на денот

Еднакво голем меѓу великаните на Земјата

Иако духовите се разидуваа кога е во прашање Јован Павле Втори, тој неспорно влегува во историјата во суперлативи како харизматичен лидер , визионер со силна воља. Коментар на Карола Хосфелд

default

Јован Павле Втори повеќе од четврт век со авторитет ја водеше својата Црква , чив сегашен профил го носи неговиот ракопис : во него е вткаена неговата личност и духот на времето, кој при изборот на Карол Војтила веќе одамна силно тропаше на црковните порти . Во 70-те години на минатиот век , католичката Црква се гледаше притисната меѓу капитализамот и комунизмот. Секуларизацијата и материјализмот израснаа во доминантна идеологија на западниот свет. Бурата на општествените промени на она време ги потресе темелите на Црквата , за што и самата го трасира патот на почетокот на 60-те години.

На 2-иот Ватикански концил , кој траеше од 1962 до 65-та година , каоличката црква самаат си нареди модернизација . беше укинато одржувањето миси на латински јазик, лаиците и бискупите беа ревалоризирани , стремежот беше кон колегијално раководење со Црквата . „Отворањето кон светот“ не остана без дејство ниту внатре во црквата. Теолозите ги ставија под прашање сите догми , католиците , повикувајќи се на нагласената од страна на Концилот лична одговорност пред сопствената совест , ја игнорираа забраната за вештачко спречување на зачнувањето, во Латинска Америка свештеници и калуѓери се поврзаа со марксизмот.

Концилот впрочем , се пожали во однос на праведноста и мирот. Папата Павле Шести , кој како наследник на Јован 23/ти требаше да го приведе Концилот кон крај , во прогресивните сили кои се стремеа кон плурализам во Црквата гледаше опасност за автентичноста на католицизмот. Тој стравуваше од разводнување на темелните католички принципи , а му се чинеше и оти е загрозен и приматот на папската функција.

Започна фаза на реставрација , која кулминираше со папската енциклика „Хумане вите“ со која е забрането вештачко спречување на зачнувањето. Јован Павле Втори го продолжи тој морално рестриктивен курс , давајќи им шанса на критичарите , кои му префрлаа за „насовременост“.

Не помала тежина има и тоа што со својот централистички стил на раководење стана спорен и внатре во црквата , дури и меѓу бискупите.

Величината на Јован Павле Втори беше во способноста однапред да ги толкува знаците на времето и да ја пишува историјата на светот, како никој од неговите претходници . Неговиот избор во 1978 година како последица го разниша Источниот блок. Тој неуморно земаше збор против угнетувањето , неслободата , кршењето на човековите права, го креваше гласот за мир и против војна и тоа до крајот на животот.

Немилосрдно го критикуваше капитализамот, Настан на столетието беше неговата Меа кулпа , односно признавањето на вината за гревовите на Црквата. Тој настојуваше на екуменски разговор , како прв Папа посети синагога и џамија.

Неговото пледоаје за почитување на светските религии беше грандиозна услуга за мирот . Неговиот мировен Самит на религиозните водачи од целиот свет во Асизи , беше камен темелник во историјата на религијата и на цивилизацијата .

И иако духовите се разидуваа кога е во прашање Јован Павле Втори, тој неспорно влегува во историјата во суперлативи како харизматичен , визионер со силна воља, наследник на Свети Петар , како “сосема голем меќу великаните на Земјава “ –според зборовите на еден италијански писател. За неговиот наследник тоа е тешко наследство.

Реклама