«قطر سنگ ‌تمام گذاشته است» • گفت‌وگو با مهرداد مسعودی | ورزش | DW | 21.01.2011
  1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

ورزش

«قطر سنگ ‌تمام گذاشته است» • گفت‌وگو با مهرداد مسعودی

کشور قطر با فراهم ساختن امکانات ممتاز، عملکرد موفقی را در میزبانی و برگزاری جام ملت‌های آسیا داشته است. مهرداد مسعودی، کارشناس فیفا، در مصاحبه با دویچه وله از جزئیات میزبانی قطری‌ها و مشاهدات خود در این کشور می‌گوید.

default

دویچه‏وله: شما هم‏اکنون در کشور قطر و در محیط برگزاری مسابقات جام‏ ملت‏های آسیا هستید. لطفاً از تب و تاب مسابقات و کم‏وکیف میزبانی قطر برای‏مان تعریف کنید و اگر ممکن است، میزبانی قطر را با میزبانی آفریقای جنوبی در جام جهانی مقایسه کنید. شما در جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی نیز حضور داشتید.

بشنوید: گفت‌وگو با مهرداد مسعودی درباره کم و کیف مسابقات جام ملت‌های آسیا

مهرداد مسعودی: نکته‏ای که می‏توانم بگویم این است که این تورنمنت به بهترین نحو ممکن دارد انجام می‏شود. تمام آن شرایطی که در جام جهانی برای تماشاگران و برای رسانه‏های گروهی بود، همه به همان منظمی فراهم شده و حتی می‏توانم ادعا کنم و بگویم که بهتر، حداقل در رابطه با رسانه‏های گروهی. امکاناتی که برای خبرنگارها در نظر گرفته‏اند، واقعاً در هیچ جای دنیا نمی‏تواند مشاهده بشود. از مرکز خبر گرفته تا داخل استادیوم، استانداردهای بین‏المللی کاملاً رعایت شده و حتی پا را از آن هم فراتر گذاشته‏اند. برای تماشاگران هم همین‏طور. از وسایل ایاب و ذهاب گرفته تا امکانات و میزهای استقبال که برای مسافران در فرودگاه گذاشته‌اند. واقعاً می‏شود گفت که قطری‏ها برای این تورنمنت سنگ تمام گذاشته‏اند. چراکه می‏خواستند نشان بدهند شایسته‏ی میزبانی تورنمنت‏های بین‏المللی هستند. باید گفت که جدا از همه‏ی این مسائل، در داخل زمین، پوشش تلویزیونی مسابقات هم‏سطح جام جهانی است. هر بازی‏ از طریق ۲۷ دوربین پوشش داده می‏شود. برای بازی فینال، در حال حاضر ۴۰ دوربین در نظر گرفته‏اند. دوربین‏ "اسپایدرکم"، دوربین‏هایی را که فقط در مسابقات لیگ قهرمانان اروپا و شاید در بعضی از بازی‏های بوندس‏لیگا و تمام بازی‏های جام جهانی از آن‏ها استفاده می‏شود، در این‏جا برای تک‏تک بازی‏ها کار گذاشته‏اند. می‏توان گفت که پوشش تلویزیونی و تصاویر تلویزیونی این بازی‏ها در مسابقات جام ملت‏های آسیا بی‏نظیر است.

اما چیزی که برای تماشاگران تلویزیونی قابل مشاهده است، خالی بودن سکوهای ورزشگاه‏ها است. چرا تماشاگران استقبال زیادی در داخل استادیوم‏ها از این بازی‏ها نمی‏کنند؟

جام ملت‏های آسیا همیشه این مشکل را داشته است. یادم هست، وقتی بچه بودم جام ملت‏های آسیا در ایران برگزار می‏شد و من به دیدن بازی ایران و یمن رفتم که ایران هشت- هیچ یمن را زد. در استادیوم یک‏صدهزار نفری تهران، فقط حدود ۱۰هزار تماشاگر حضور داشت. برای بازی ایران و چین (سال ۱۹۷۶) که نیمه‏نهایی بود، استادیوم پر شد، ولی حتی برای بازی فینال پر نشد. مسابقات قاره‏ای و یا جوانان جهان، همیشه این مشکل را دارد. در این تورنمنت‏ها، به‏جز بازی‏های کشورهای میزبان، آن‏چنان استقبالی در استادیوم نمی‏شود. البته از خود بازی‏های قطر استقبال شده است. برای مسابقات مرحله‏ی یک‏چهارم نهایی، چون قطر در گروه خودش به مقام دوم رسیده، باید در ورزشگاه ۱۸هزار نفره‏ی "القرافه" بازی کند و چون بازی مهمی در مقابل ژاپن است، سروصدای مردم درآمده که چرا این بازی‏ها در استادیوم بزرگ‏تری برگزار نمی‏شود. اما از آن‏جایی که جدول مسابقات از قبل تنظیم شده، نمی‏توانند ورزشگاه محل برگزاری بازی را عوض کنند. چرا که تیم اول گروه یک که در نهایت ازبکستان شد، در ورزشگاه "خلیفه" که نزدیک به ۵۰هزار گنجایش دارد بازی می‏کند. اگر قطر در گروه‏اش اول می‏شد، می‏توانست در حضور حدود ۵۰‏هزار تماشاگر خودی، به مصاف تیم دوم گروه دو که اردن شد، برود.

هواداران تیم ملی فوتبال ایران در قطر

هواداران تیم ملی فوتبال ایران در قطر

از حضور طرفداران ایرانی در قطر برای‏مان تعریف کنید. آیا خیلی‏ها از ایران آمده‏اند؟ از جاهای دیگر دنیا برای تماشای بازی‏های تیم ملی به قطر آمده‏اند؟ و کلاً چه تصویری در صحنه‏ی شهر دوحه قابل مشاهده است؟

حضور پررنگی دارند. در بازی مقابل امارات متحده‏ی عربی، تعداد پرشماری از تماشاگران ایرانی در ورزشگاه حضور داشتند. تعدادی از آن‏ها از ایران آمده‏اند، تعدادی از کشورهای هم‏جوار حاشیه‏ی خلیج فارس، از جمله بحرین، امارات متحده‏ی عربی ‌آمده‌اند که ایرانی‏های زیادی در آن‏جا زندگی می‏کنند. تعداد انگشت‏شماری هم از آمریکا از نیویورک آمده‏اند. به‏هرحال خود قطر ایرانی‏تبار یا ایرانی دارد که همه‏ی آن‏ها در بازی‏های ایران حضور خودشان را نشان دادند. تعدادی که از ایران آمده‏اند را دقیقاً نمی‏توانم بگویم، ولی به‏نظر می‏آید که به‏جز ایرانی‏های مقیم قطر، ایرانی‏های کشورهای هم‏جوار و داخل ایران هم در این بازی‏ها حضور دارند.

از جمله فاکتورهایی که سرانجام منجر به گزینش کشور قطر برای میزبانی جام جهانی ۲۰۲۲ شد، امکان سفر اسراییلی‏ها به این کشور و هم‏‏چنین آزادی برای زنان بی‏حجاب و مصرف مشروبات الکلی بود. آیا در حال حاضر، زن‏ها می‏توانند بدون حجاب و با آرایش در قطر اقامت راحتی داشته باشند یا توریست‌ها می‌توانند مشروب بنوشند؟

مهرداد مسعودی

مهرداد مسعودی

در دوحه و در سایر نقاط قطر، نه به کسی می‏گویند حجاب داشته باش و نه به کسی می‏گویند حجاب نداشته باش. این تصمیم خود شخص است. به‏همین دلیل در ورزشگاه‏ها که حضور خانم‏ها چشم‏گیر و پرتعداد است، همه‏جور تماشاگری دیده می‏شود. خانمی با نقاب که فقط چشم‏های‏اش دیده می‏شود، با چادر سیاه از سرتاپا و فقط دریچه‏ای هست که چشم‏ها را می‏توان دید و در کنار همان خانم یا دو سه ردیف آن‏طرف‏تر، خانم‏های بی‏حجاب نشسته‏اند. البته به‏هرحال این‏جا زمستان است و هوای گرمی نیست که خانم‏ها بخواهند با لباس کاملاً باز بیایند. اما خانم‏ها بدون حجاب، با حجاب، با نقاب، بدون نقاب و… در ورزشگاه حضور دارند و هیچ مقررات خاصی وجود ندارد که کسی را به پوشش خاصی مجبور کند. البته این‏جا کشور اسلامی است، ولی گفته‏اند هرکسی آزاد است که خودش تصمیم بگیرد. در ورزشگاه‏ها هم به‏هرحال مقررات کشور پیاده می‏شود. از لحاظ مشروبات الکلی، چون کشور اسلامی است، همانند سایر کشورهای حاشیه‏ی خلیج فارس، در اماکن عمومی مشروب دیده نمی‏شود. آن‏هایی که می‏خواهند اوقات فراغت‏شان را با این مسائل بگذرانند، در هتل‏ها برای‏شان این امکان فراهم است. اما در ورزشگاه فقط نوشابه‏های غیرالکلی هست. البته برای جام جهانی ۲۰۲۲ گفته‏اند که وضع فرق می‌کند.

کارشناسان و خبرنگاران ورزشی در قطر، چقدر از سه پیروزی پیاپی تیم ملی ایران شگفت‏زده شده‏اند؟ آیا چنین انتظاری را داشتند؟ کلاً تاحالا چه واکنشی به عملکرد تیم ملی ایران نشان داده‏اند؟

به‏هرحال ایران از روی جدول امتیازها، تنها تیم ۹ امتیازی مرحله‏ی اول است و خود همین، ایران را مجدداً در جمع مدعیان فوتبال آسیا مطرح کرده است. ولی نکته‏ای که باید به آن اشاره کنم این است که در مرحله اول به‏نظر نمی‏آمد که ایران در گروه دشواری قرار گرفته باشد. چون امارات متحده‏ی عربی که اصلاً گلی نزد و به همین ترتیب کره‏ی شمالی. یعنی در این گروه، دو تیم ایران و عراق که مقداری قدرتر بودند، بالا آمدند. ولی نکته‏ای که باید به آن اشاره کنم این است که در بازی کره‏ی جنوبی و هند که کره‏ی جنوبی احتیاج داشت هندوستان را حداقل با اختلاف چهار گل شکست بدهد، کره‏ای‏ها به در و دیوار می‏زدند تا به گل پنجم دست پیدا کنند. یعنی وقتی بازی سه یک بود، می‏خواستند دو گل دیگر بزنند و تنها دلیل‏اش هم این بود که در مرحله‏ی بعدی، مقابل ایران قرار نگیرند و واکنش‏شان در پایان بازی، نشان داد که آن‏ها چقدر از رویارویی با ایران واهمه دارند. آن‏هایی که با فوتبال آسیا آشنایی کامل دارند، می‏دانند که به‏هرحال ایران تیمی است که نمی‏شود او را دست‏‏کم گرفت. به‏خاطر آن استعداد طبیعی‏ای که در جمع فوتبالیست‏های ایران هست. هیچ‌کس از این‏که ایران خود را به مرحله‏ی یک‏چهارم نهایی رسانده، شگفت‏زده نیست. کسانی که آشنایی کامل با فوتبال آسیا ندارند و فقط از دور شنیده‏اند که کره‏ی جنوبی، ژاپن و استرالیا هستند، شاید آن‏ها مقداری شگفت‏زده شدند که تیمی که در جام جهانی گذشته حضور نداشته، آمده و این‏طور با اقتدار در مرحله‏ی اول خودش را نشان داده و حالا همه از رویارویی با آن تیم واهمه دارند.

مصاحبه‌گر: فرید اشرفیان

تحریریه: مهیندخت مصباح

برای شنیدن لینک صوتی گفت و گو با مهرداد مسعودی بر لینک پایین کلیک کنید.

در همین زمینه:

  • تاریخ 21.01.2011
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده https://p.dw.com/p/QuE2

مطالب مرتبط

  • تاریخ 21.01.2011
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده https://p.dw.com/p/QuE2
تبلیغات
default

01.10.2013