جنبش سبز و گفتمان ضد جنگ | ایران | DW | 17.08.2010
  1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

ایران

جنبش سبز و گفتمان ضد جنگ

بزرگ‌نمایی بلوک قدرت جمهوری اسلامی در مسئله هسته‌ای، تهدید‌های نظامی اسراییل و نئوکان‌های آمریکایی را تشدید کرده‌است. کشورهای منطقه نیز توان تسلیحاتی خود را بالا برده‌اند. وظیفه عاجل اپوزیسیون و جنبش سبز در این فضا چیست؟

default

دولت آمریکا به‌تازگی پانزده جنگنده اف ۱۵ به عربستان و ۲۰۹ موشک پاتریوت به کویت فروخته است. وزیر دفاع ایران نیز در روز سه‌شنبه (۱۷ اوت / ۲۶ مرداد) از آزمایش موشک‌های جدید و جت بدون سرنشین ایران خبر داد. ساخت زیردریایی در جمهوری اسلامی، پیش از این نگرانی جهان غرب را برانگیخته بود.

جفری گلدبرگ، مقاله‌نویس و تحلیلگر آمریکایی عقیده دارد که اسراییل به احتمال ۵۰ درصد تا ۱۲ ماه آینده به ایران حمله نظامی می‌کند. وی طی مصاحبه‌های متعدد به این نتیجه رسیده که نتیجه حمله به ایران همانقدر سنگین خواهد بود که نتیجه تسلیح ایران به بمب اتمی.

نیروهای اپوزیسیون بیم دارند که تحریکات و بزرگ‌نمایی‌های جمهوری اسلامی در مناقشه اتمی، بهانه مناسبی برای حزب "لیکود" اسراییل و نئوکان‌‌های آمریکایی برای جنگ افروزی در منطقه باشد. این گروه با اشاره به تفاهم ضمنی کشورهای عربی منطقه با گزینه نظامی علیه ایران و انتخابات پیش روی آمریکا، خواهان شکافتن خطر جنگ و شکل‌گیری گفتمانی در جنبش دمکراسی‌خواهی علیه این خطر هستند.

دکتر محمد اقتداری، تحلیل‌گر مقیم واشنگتن با نسبی خواندن خطر جنگ، تهدیدهای اخیر را معطوف به انتخابات سنا و مجلس آمریکا در ماه نوامبر می‌داند و در باره جدیت و فوریت آن می‌گوید: « این خطر از جانب اسراییل جدی‌تر است. تهدیدهای آمریکا عمدتا از سوی لابی نئوکان‌ها و کسانی چون آقای گلدبرگ هدایت می‌شود. زمان جنگ احتمالی نیز با توجه به اعلام وزیر دفاع برای کناره‌گیری در یک‌سال آینده، به این زودی نخواهد بود.»

سعید رضوی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌فقیه

سعید رضوی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌فقیه

جنبش اعتراضی و چالش جنگ

به‌نظر می‌رسد جنبش سبز هنوز خود را به شکلی جدی درگیر مسئله سیاست خارجی و مداخله نظامی نکرده است. بسیاری می‌گویند که ضعف جنبش دمکراسی‌خواهی ایران از دوره اصلاحات به بعد این بوده که عمدتا به تضادهای داخلی پرداخته است.

سعید رضوی فقیه، تحلیلگر سیاسی مقیم تهران از وظیفه هر جنبش حق‌طلب در مخالفت با جنگ و مداخله نظامی می‌گوید: «ما همان‌گونه که با برخوردهای سرکوبگرانه حاکمیت در داخل ایران مخالف هستیم، باید با سرکوب‌گری حاکمانی که خود را کدخدای دهکده جهانی می‌دانند نیز مخالف باشیم. یک حمله نظامی ضربتی یا مداوم، می‌تواند رشد تروریسم، افراطی‌گری و امنیتی شدن فضای ایران را به دنبال داشته باشد. جنگ می‌تواند فرایند تحولات اجتماعی سیاسی ایران به سوی یک دمکراسی پایدار را مختل کند. جنگ خطرات زیادی نیز برای توسعه منطقه و رشد بنیادگرایی خواهد داشت.»

رضوی فقیه روشنفکران را به نوشتن و گفتن در باره خطر جنگ فرامی‌خواند و ظرافت این روشنگری را در این می‌داند که مخالفت با جنگ و جنگ‌افروزی به معنای پذیرش استبداد نظامی/امنیتی در ایران تلقی نشود.

علی کشتگر

علی کشتگر

ناظران سیاسی از دیگرسو می‌گویند ایجاد گفتمانی بدیل در برابر تبلیغات و ماجراجویی‌های حاکمیت ایران کار چند روشنفکر نیست و نیاز به "دیالوگی ملی" دارد.

علی کشتگر، تحلیلگر مقیم پاریس پیشنهاد می‌کند که محور این "دیالوگ ملی" بر اساس حق رای و حقوق بشر استوار باشد: «فلسفه جنبش سبز این بود که چرا ما حق تعیین سرنوشت خود را نداریم. نیروهای خارج از کشور باید از طریق نوشته و تماس با روزنامه‌نگاران و شخصیت‌های خارجی تاکید کنند که حقوق بشر در ایران عمده‌تر از مسئله هسته‌ای است. هیات حاکمه ایران در موضوع اتمی بزرگ‌نمایی می‌کند و فشار غرب به ایران در عرصه حقوق بشر، کمک می‌کند که ماجراجویان حاکم بر ایران تضعیف شوند.»

علی کشتگر نیز تهدید نظامی ایران را موجب تقویت بنیادگرایی، ملی‌گرایی و در نهایت به نفع جمهوری اسلامی می‌داند. به نظر او لازم است جوانان را با نوشته و روشنگری متوجه تبلیغات هدفمند "کودتاگران" از خطر خارجی کرد و هم‌زمان به آنها گفت که حمله نظامی، ایران را به عراق یا افغانستان دیگری تبدیل می‌کند.

مهیندخت مصباح

تحریریه: شهرام احدی

در همین زمینه:

  • تاریخ 17.08.2010
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده https://p.dw.com/p/Opgd
  • تاریخ 17.08.2010
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده https://p.dw.com/p/Opgd
تبلیغات