Το Ιράν, οι ΗΠΑ και τα πυρηνικά του Κιμ

Η Βόρεια Κορέα δεν άργησε να καταδικάσει τις στρατιωτικές επιθέσεις εναντίον του Ιράν, παραδοσιακού συμμάχου της στη Μέση Ανατολή, κατηγορώντας ΗΠΑ και Ισραήλ ότι «καταστρέφουν τα θεμέλια της περιφερειακής ειρήνης και ασφάλειας, ενώ κλιμακώνουν την αστάθεια σε όλον τον κόσμο». Για την Πιονγκ Γιανγκ ένα από τα πιο πολύτιμα διδάγματα των τελευταίων δραματικών εξελίξεων είναι ότι το πυρηνικό οπλοστάσιο αποτελεί κρίσιμη ασφαλιστική δικλείδα για τη μακροημέρευση του καθεστώτος.

Το γεγονός ότι η χώρα διαθέτει πυρηνικά όπλα «διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην αποτροπή ενδεχομένων απειλών από τους εχθρούς μας και στη διατήρηση της περιφερειακής ασφάλειας», δήλωνε τον Φεβρουάριο στο κρατικό πρακτορείο ειδήσεων KCNA ο ηγέτης του καθεστώτος, Κιμ Γιονγκ Ουν. Η δυναστεία Κιμ έχει συμπληρώσει πάνω από 75 χρόνια στην εξουσία.

Το πυρηνικό οπλοστάσιο, σε συνδυασμό με την τεχνολογική πρόοδο στους βαλλιστικούς πυραύλους, χρησιμεύουν για το καθεστώς ως μέσο πίεσης σε τυχόν διαπραγματεύσεις, αλλά και ως μία διασφάλιση ότι οι ΗΠΑ δεν θα επιχειρήσουν ανατροπή καθεστώτος, διακινδυνεύοντας πυρηνικό πόλεμο.

Όχι άλλη διαπραγμάτευση;

Τον Μάιο του 2025, μετά από δοκιμαστικές εκτοξεύσεις βαλλιστικών πυραύλων στο πλαίσιο στρατιωτικής άσκησης, ο Κιμ είχε ζητήσει από τη στρατιωτική ηγεσία της χώρας να αναπτύξει νέα, πιο γρήγορα και πιο ευέλικτα συστήματα εκτόξευσης.

Μιλώντας στην Deutsche Welle ο Αντρέι Λανκόφ, καθηγητής Ιστορίας και Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο της Σεούλ, εκτιμά ότι το καθεστώς έχει αντλήσει διδάγματα από τις επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν. «Ο υπόλοιπος κόσμος μπορεί να αποχαιρετήσει κάθε ελπίδα, που ίσως υπήρχε στο παρελθόν, ότι η Πιονγκ Γιανγκ θα αποκηρύξει το πυρηνικό της οπλοστάσιο», επισημαίνει. «Το καθεστώς δεν πρόκειται να συμμετάσχει σε καμία διαπραγμάτευση, για οτιδήποτε...»

Διδάγματα του πολέμου στο Ιράν

Σε έκθεση που δημοσίευσε στις 16 Μαρτίου το Ινστιτούτο 38 North - το οποίο ανήκει στο Stimson Center με έδρα την Ουάσινγκτον, αλλά εστιάζει κυρίως σε ζητήματα που αφορούν το καθεστώς της Βόρειας Κορέας - αναφέρονται οκτώ διδάγματα που, κατά πάσα πιθανότητα, έχει αντλήσει η Πιονγκ Γιανγκ από τον πόλεμο στο Ιράν. Πρώτο και κύριο: «Τα πυρηνικά όπλα προσφέρουν πραγματική προστασία».

Σε άλλα σημεία της έκθεσης τονίζεται ότι το καθεστώς Κιμ αναμένεται να αυξήσει τα αποθέματα βαλλιστικών πυραύλων που διαθέτει, να εστιάσει ακόμα περισσότερο στην κατασκευή σύγχρονων μη επανδρωμένων αεροσκαφών και να εντείνει τα μέτρα ασφαλείας σε κρίσιμες υποδομές, ώστε να αποκρούσει εχθρικές επιθέσεις με ντρόουνς.

Επισημαίνεται όμως και κάτι άλλο: ότι η Βόρεια Κορέα κατάφερε να αναπτύξει το πυρηνικό της οπλοστάσιο, επειδή το 1994 απέτρεψε μία αμερικανική επίθεση στις πυρηνικές εγκαταστάσεις της χώρας. Και την απέτρεψε έχοντας ως μοχλό πίεσης «την ικανότητά της να προκαλέσει, εάν χρειαστεί, σοβαρές ζημιές στη νοτιοκορεατική πρωτεύουσα Σεούλ με συμβατικές κεφαλές, οι οποίες όμως θα μπορούσαν να φέρουν μεγάλες ποσότητες χημικών όπλων». Η πρώτη πυρηνική δοκιμή της Πιονγκ Γιανγκ πραγματοποιήθηκε το 2006.

Στενή σχέση με το Ιράν

Από την επικράτηση της Ισλαμικής Επανάστασης το 1979 μέχρι και σήμερα, το Ιράν διατηρεί στενές σχέσεις με τη Βόρεια Κορέα. Στη δεκαετία του '80 η Πιονγκ Γιανγκ είχε αποστείλει οπλικά συστήματα και εκπαιδευτές στις ιρανικές ένοπλες δυνάμεις, ενώ παράλληλα διευκόλυνε την Τεχεράνη στην προσπάθειά της να προμηθευτεί όπλα από κομμουνιστικές χώρες.

Τόσο στενοί έγιναν οι δεσμοί μεταξύ Τεχεράνης και Πιονγκ Γιανγκ, ώστε το 2002 ο τότε Αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Μπους έκανε λόγο για έναν «άξονα του κακού» από τις δύο χώρες, τις οποίες οι ΗΠΑ παραδοσιακά θεωρούν χορηγούς της διεθνούς τρομοκρατίας.

Πώς αποτιμά η Βόρεια Κορέα τον πόλεμο εναντίον του Ιράν; «Νομίζω ότι η Πιονγκ Γιανγκ θα είναι μάλλον ευχαριστημένη με τα αποτελέσματα μέχρι στιγμής», λέει στην Deutsche Welle ο Κιμ Σανγκ Γου, πρώην πολιτικός και νυν συνεργάτης του ιδρύματος Κιμ Ντάε Γιουγκ στη Νότια Κορέα. Κατά την άποψή του «το Ιράν φρόντισε να φέρει σε δύσκολη θέση τις ΗΠΑ, που νόμιζαν ότι θα τελειώσουν τη δουλειά πολύ γρήγορα, όπως στη Βενεζουέλα. Αλλά τώρα φαίνεται να έχουν 'κολλήσει', με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν πιέσεις εντός και εκτός συνόρων».

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου