1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

DW-РАДИО

22.06.2006 «Чем больш Лукашэнка пры ўладзе, чым мацней атручваюцца людзі»

«Ваша радые слухаю нядаўна – з красавіка 2006 г. Яно мне падабаецца больш, чем радые “Свабода” сваей усебаковасцю. Пачуў пытанне, з якім Вы звярнуліся да сваіх слухачоў: Аб чым павінна быць новая передача пра Беларусь? Хачу выказаць сваю думку7 Спачатку дазвольце сказаць, што жыцце беларусаў – гэта нашая справа. І мне вельмі смешна чуць, калі нехта пачынае казаць пра парушэнні правоў чалавека, дыктатуры на Беларусі. Але гэта кажуць у асноўным тыя, хто да Беларусі не мае ніякага дачынення. Я сам знаходзіўся на Кастрычніцкая плошчы ў Менску ў красавіку 3 сутак, а на чацвертыя ўначы схапілі і кінулі за краты. На плошчу я прыйшоў, каб выказаць сваю нязгоду рэжыму. Калі я знаходзіўся ў ланцугу на плошчы і потым у камеры ў Жодзіне, я зразумеў, што шмат людзей прыйшлі на плошчу не да лідэраў апазіцыі, а на адварот. 20-30 тысяч беларусаў з 9 мільёнаў – гэта надта мала. Астатнія са сваім жыццем згодныя. Можна сказаць, што яны запужаныя, баяцца згубіць працу, грошы. Але у кожнага чалавека павінна быць мяжа, праз якую нельга пераступаць ні ў коем разе. Дак вось, мне здаецца, што большасць беларусаў гэту мяжу пераступілі. Ім няма ніякіх спраў да таго, што міліцыянты (яны ж беларусы) за грошы налогаплацельшчыкаў кідаюць 18-гадовых дзяўчат аб сценкі аўтазака, што на галоўнай плошчы краіны. Мужчына (міліцыянт) кулаком б'е ў твар жанчыне, жонцы Завадскага, і гэта бачыць уся краіна, ды і яшчэ шмат чаго. Дык навошта казаць пра некія там правы чалавека? Гэта чалавечыя адносіны паміж нас саміх. Акрамя нас саміх, нам нікто не дапаможа.

Я згубіў працу яшчэ пасля выбараў 2001 года. Быў незалежным назіральнікам у выбарчай камісіі. Потым на працягу года мяне і прымусілі зволіцца. Пяць год амаль я не адступаў ад сваіх поглядаў, таму зараз не маю ні працы, ні добрых адносін са сваімі, некалі сябрамі. Але я такім і застануся назаўсёды. У кастрычніку 2001 года я таксама быў на плошчы і бачыў слёзы у вачах тых хлопчыкаў і дзяўчат, якіх можна сказаць «здалі». Праз ряць год адбываецца тое ж самае.

Гаварыце ў сваёй перадачы больш пра простых людзей. А то здаецца, што акрамя Мілінкевіча, Лябедзькі, Лукашэнкі ў Беларусі ніхто не жыве. Не яны заслугоўваюць больш увагі, а простыя людзі, на чыіх плячах трымаецца Беларусь. Трэба казаць пра тых, хто пасля апошніх падзей вярнуўся да сваіз спраў і зразумеў, што надта будзе цяжка жыць «белым воранам» сярод чорных груганоў, сярод людзей, для яктх хлусня стала нормай жыцця.

Трэба казаць пра настаўнікаў, якія замест таго, каб вывучаць добра нашых дзяцей, полюць у саўхозе буракі. Неяк я спытаў у дзяўчыны, якая заканчвае школу: Што такое ГДР? І яна мне не адказала. Мне зрабілась жудасна.

Трэба казаць пра ўрачаў, якія замест таго, каб лячыць людзей, бяруць хабар, пра міліцыянтаў, якія ездзяць на апошніх мадэлях БМВ і т.д.

Я заўседы ўспамінаю адзін перадвыбарчы лозунг Лукашэнкі «вазьму ў багатых і аддам бедным». Вось яно тое, на што павёўся беларус. Яму неахвотна самаму зарабляць, а каб нехта даваў. Вось і жывем мы 12 гадоў па такому прынцыпу. Калі Лукашэнку скінуць, ну і што з гэтага? Народ застанецца. Тыя 60-70% насельніцтва, якія, як тыя наркаманы, чакаюць, каб нехта нешта даў, яны асірацеюць. Чем больш Лукашэнка пры уладзе, чым мацней атручваюцца людзі».

Отвечает Виктор Агаев:

Прежде всего, спасибо за тёплые слова поддержки. Спасибо и за критику. С которой, я, естественно, не могу согласиться. Анатолий Косюченко полагает, что мы слишком мало говорим о проблемах простых людей. Я специально перелистал тексты этой недели - как минимум, две трети - рассказ о проблемах, с которыми сталкиваются все люди в повседневной жизни - история увольнения учителя, брошенные дети, состояние тюрем, положение инвалидов, сельское хозяйство.

Другое дело, что мы не всегда ставим в центр сюжета какого-то конкретного человека с его индивидуальными проблемами. К сожалению, для этого у нас просто слишком мало времени. Мы вынуждены обобщать. Остальные темы так же в большей или меньшей мере касаются всех: судьба союза писателей, что будет с белорусским языком, проблемы промышленности, транспорта, стремление государства обирать как своих граждан, так и проезжающих, мигранты….

Ну и наконец - оппозиция. Одна из наших задач - знакомить вас, слушателей, с тем как живёт и что делает оппозиция. Как относится к ней власть. Для того, чтобы это понять достаточно послушать недавнее наше интервью с руководителем государственного телевидения Зимовским. Он, в общем-то справедливо, говорит, что постоянного доступа на телевидение может требовать для себя только системная оппозиция, т.е., как я понимаю, оппозиция, представленная в парламенте. В принципе, так происходит повсюду.

Проблема лишь в том, что у оппозиции в Беларуси нет шанса стать системной, т.е. войти в парламент, потому что многие, даже те, кто не доволен режимом Лукашенко, никогда не решатся голосовать за оппозиционеров просто потому, что ничего не знают ни об их целях, ни об их программах. А узнать это народ не может, поскольку у оппозиции нет выхода в эфир, нет своих изданий - всё запрещено.

Получается заколдованный круг. Своим пропагандистам власть разрешает говорить об оппозиции всё, что угодно, но ей слово для ответа не даёт. Ну так вот именно для того, чтобы слушатели больше знали об оппозиции, мы и рассказываем о Милинкевиче, Лебедько, Козулине…

Внимательный слушатель заметит и то, что мы постоянно рассказываем и о спорах в стане оппозиции. Без открытых споров, без борьбы противоречий страна получит новый вариант Лукашенко, для которого в мире существуют только две точки зрения - его и неправильная. Наша цель - показать, что точек зрения, вариантов решения всегда много. В общем слушайте нас и думайте - вот наша цель.