1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

Беларусь

Чаму палякі пакрыўджаныя на беларусаў, а беларускія студэнты - на палякаў?

У польскай сталіцы адбылося ўрачыстае закрыццё падрыхтоўчага курса Варшаўскага універсітэту для беларускіх стыпендыянтаў праграмы Каліноўскага. Пасля інтэнсіўнага курсу польскай мовы моладзь раз'язджаецца па ВНУ краіны

Тым не менш, на сённяшні дзень пытанняў болей, чым адказаў.

"Я асабіста ацэньваю гэтую праграму цалкам пазітыўна, бо нам далі магчымасць працягнуць навучанне, атрымаць еўрапейскую адукацыю".

"Хапае ўсяго -- і плюсаў, і мінусаў. На сённяшні дзень мне асабіста не падабаецца тое, як адбывалася размеркаванне студэнтаў", -- такія меркаванні двух удзельнікаў праграмы імя Кастуся Каліноўскага, з якімі ў мяне атрымалася пагутырыць.

Кіраўнік праграмы стыпендыяў Варшаўскага ўніверсітэта Ян Маліцкі разводзіць рукамі: маўляў, "стараліся, як маглі, але ёсць пэўныя аб'ектыўныя варункі, з якімі трэба лічыцца". І, трошкі пакрыўджана, працягвае:

"Спрэчка са студэнтамі палягала ў тым, што ўсе хацелі застацца ў Варшаве. Але я ж не магу іх усіх тут пакінуць! Гэтага студэнты зразумець былі не ў стане, і таму кожны адчуваў сябе пакрыўджаным".

Студэнты ў сваю чаргу звяртаюць увагу і на іншыя, паводле іх меркавання, хібы праграмы.

"Мяне завуць Уладзіслаў. Сюды прыехаў з вялікімі надзеямі. Я думаў, што тут усё будзе добра і дакладна арганізавана. Але ўжо нават калі нас афармлялі ў Беларусі, я зразумеў, што гэта будзе не вельмі сур'ёзна. Ну, я разумею, што ў Беларусі рэжым не дазваляў усё зрабіць арганізавана. Але калі я прыехаў сюды, я ўбачыў, што тут сітуацыя яшчэ больш горшая, чым на Беларусі. Мы павінны былі самі дамагацца і інтэрнату, і стыпендыі, і нават квіткоў на праезд. Даводзілася ўсё рабіць самім".

Студэнт Кірыл заклікае не драматызаваць сітуацыю:

"Асабіста я ўсім задаволены. Мяне размеркавалі ў добры універсітэт, недалёка ад Варшавы. Але ёсьць моладзь, якую закінулі ў вельмі далёкія месцы. У цэлым праграма добрая, і тут толькі застаецца выказаць падзяку усім тым, хто над ёй працаваў".

Кірылу, паводле словаў іншых стыпендыянтаў, пашчасціла. Пэўная ж частка студэнтаў, узброіўшыся лозунгам "мэта апраўдвае высілкі", абівала парогі вну некалькі тыдняў. Тут «стаўся дарэчы» і досвед барацьбы на Радзіме. Гаворыць Ян Маліцкі:

"Некаторыя студэнты падбухторвалі іншых заблакаваць будынак універсітэту, установы, якая 6 месяцаў свайго жыцця ім прысвяціла. Прыходзілі нават з пагрозамі ўсталяваць намётавае мястэчка каля вну. А гэта, прабачце, рэчы, якіх быць не павінна".

Нягледзячы на драматычныя перапетыі, выкладчык выказвае надзею на тое, што з часам усё улагодзіцца і "студэнты зразумеюсь, што ў Польшчы яны атрымалі шанец інвеставаць у сябе і сваю будучыню". Ян Маліцкі адзначае таксама, што утрымліваць гвалтоўна ў вну нікога не будуць.Ды і стыпендыя польскага ўраду -- не вечная. Хто не будзе вучыцца -- без якіхсьці рэверансаў будзе яе пазбаўлены і выключаны з універсітэту. А трывожныя сігналы, паводле суразмоўцы, ужо былі:

"Было вельмі шмат людзей, што прапускалі заняткі".

У студэнтаў жа, як заўсёды, свая праўда:

"Прыехалі мы ва Уроцлаў, нас адразу даслалі на лекцыю. Пачаўся дождж, парасонаў ні ў каго не было. На наступны дзень я зваліўся з тэмпературай. Я тры дні прапусціў, а пасля атрымаў паперу, што мне аб'яўляюць вымову за прагул заняткаў".

З свайго боку, падводзячы вынікі праграмы, Ян Маліцкі звярнуў увагу яшчэ на адзін яе аспект -- палітычны:

"У мяне, на жаль, склалася ўражанне, што камусьці вельмі хацелася напрыканцы стварыць вялікі шум і скампраметаваць саму ідэю дапамогі беларусам з боку Польшчы".