1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

جامعه

پروژه اطلاع‌رسانى به مهاجران در مورد نظام درمانى در آلمان

براى بسيارى از مردم سخت است كه، چه به عنوان جهانگرد چه به عنوان مهاجر، در كشورى غريب بيمار شوند و مجبور باشند كه درد و ناراحتى خود را به زبانى ديگر شرح بدهند. سخت‌تر از آن اين است كه بخواهند از نظام درمانى كشورى غريب سر در بياورند، بخصوص كه اين نظام به خودى خود پيچيده هم باشد. در چنين وضعيتى تنها هنگامى به پزشك مراجعه مى‌كنند كه راه ديگرى نداشته باشند. براى همين مركز پزشكى هانوفر پروژه‌اى مخصوص كمك به مهاجران را

default

در ۱۵ شهر آلمان آغاز كرده است.

"على پژمان" به روى صحنه مركز فرهنگى محله بروكهاوزن در شهر دويسبورگ مى‌رود. به ميان جمعيت حاضر در سالن نظرى مى‌افكند و نگاههاى منتظر هموطنان ترك خود را مى‌بيند. اينان امروز در اين سالن جمع شده‌اند تا به زبان مادريشان، تركى، اطلاعاتى در باره نظام درمانى در آلمان بدست آورند. على پژمان مى‌گويد كه اين موضوعى است كه براى خود آلمانی‌ها هم پيچيده است، چه برسد براى مهاجران.

پژمان مى‌گويد: ”برخى از اين مردم چهل سال است كه اينجا زندگى مى‌كنند و نظام درمانى آلمان را نمى‌شناسند. و اگر مشكلاتى هم وجود داشته باشد، مثلا اينكه مجبور باشند پول ويزيت دكتر يا دوا را بپردازند، آن وقت به سختى به دكتر مراجعه مى‌كنند. اگر زبان آلمانى را هم ندانند كه ديگر وضع بدتر مى‌شود. براى همين پروژه ما ”مهاجران براى مهاجران“ بسيار مهم است.“

ايده اين پروژه سه سال پيش در مركز پزشكى هانوفر شكل گرفت و در اين ميان ۱۵ شهر آلمان در اين پروژه شركت دارند. سازما‌ن‌دهندگان پروژه از مهاجرانى كه به دو زيان آلمانى و مادرى‌شان تسلط دارند دعوت به همكارى كرده‌اند تا بتوانند به درون خانواده‌هاى مهاجر راه پيدا كنند، كه معمولا به روى ديگران بسته هستند. اين افراد كه به عنوان ميانجى عمل می‌‌كنند، بايد اطلاعات لازم را در مورد نظام درمانى در آلمان به هموطنان خود بدهند. براى همين است كه نام اين پروژه ”مهاجران براى مهاجران“ است. اين پروژه از سال ۲۰۰۵ در شهر دويسبورگ نيز اجرا مي‌شود. ۱۵ درصد مردم دويسبورگ را مهاجران تشكيل مى‌دهند. اين پروژه پاسخى بود به هشدار كارشناسان در اين مورد كه مهاجران به سلامتى خود اهميت نمى‌دهند و تنها در موارد حاد به پزشك مراجعه مى‌كنند. به گفته آنتيه اشتايم، هماهنگ كننده پروژه، سازمان‌دهندگان اين پروژه بر اين نظر هستند كه بهترين كسانى كه مى‌توانند در اطلاع‌رسانى به مهاجران مؤثر باشند خود مهاجران‌اند.

آنتيه اشتايم مى‌گويد: ”براى همين ما در عمل در دويسبورگ بدنبال مهاجرانى گشتيم كه زبان آلمانى را بسيار خوب مى‌دانند و اطلاعاتى هم در باره نظام درمانى در آلمان دارند. مهم اين است كه اين افراد فرهنگ هموطنان خود را مى‌شناسند و مى‌توانند حساسيت‌هاى آنها را بفهمند. اين افراد شاه كليدهاى پروژه هستند.“

على پژمان تقاضاى همكارى با اين پروژه را داد، چون واجد همه شرايط لازم هم بود. پژمان ۳۳ ساله و متعلق به نسل دوم مهاجران ترك در آلمان است. هم به آلمانى و هم به تركى مسلط است. نظام درمانى آلمان را مى‌شناسد، چون پيش از اين در يك شركت بيمه كار می‌‌كرده است. پژمان پيش از آغاز كار در پروژه همراه با چند تن ديگر در كلاسى مخصوص براى اين كار شركت كرد.

آنتيه اشتايم در باره اين كلاس مي‌گويد: ”اين كلاس ۵۰ ساعته بود در مورد موضوع‌هاى گوناگونى چون پيشگيرى از ابتلا به بيماريها، براى نمونه در باره مشروبات الكلی، تغذيه، ورزش و حركت، بهداشت دهان. براى اينكار نمايندگان نهادهاى مختلف را دعوت كرديم تا براى معرفى خود در كلاس حاضر شوند، نهادهايى كه بايست به مهاجران توسط همكاران ميانجى‌گر ما معرفى شوند تا مهاجران بتوانند به آنها مراجعه كنند.“

على پژمان تا كنون ۱۲ جلسه براى مهاجران ترك برگزار كرده است. پژمان در اين جلسه‌ها به پرسشهاى مهاجران نيز پاسخ مى‌دهد. در باره پرسش‌هايى كه مطرح مى‌شود مى‌گويد: ”طبيعتا اين موضوع بسيار برايشان مهم است كه چگونه مى‌توانند پولى اضافه بر آنچه كه بيمه مى‌پردازد، ندهند. واقعيت اين است كه اينها درآمد زيادى ندارند. چيز ديگرى كه مي‌پرسند در باره پير شدن و نياز به پرستار پيدا كردن است. در اين زمينه‌ها تجربه‌اى ندارند. اولين نسل مهاجران هستند كه كم كم پير مى‌شوند و به بيمارى در پيرى فكر مى‌كنند.“

مهمترين هدف اين جلسه‌ها اين است كه مهاجران را تشويق كنند كه به موقع به پيش پزشك بروند. على پژمان می‌‌گويد كه بسيارى از تركها چيز زيادى در مورد پيشگيرى از ابتلا به بيمارى نمي‌دانند. پژمان مى‌افزايد: ”چهل سال پيش اين گونه بود كه در همه روستاهاى تركيه پزشك وجود نداشت و مردم طور ديگرى با بيمارى رفتار مى‌كردند. پدر خود من كاملا از نظام درمانى در آلمان بي‌‌اطلاع بود. تنها چيزى كه پدرم مى‌دانست اين بود كه اگر بيشتر از ۶ هفته مريض بشود مى‌تواند از بيمه پول بگيرد. چيزى بيشتر از اين نمى‌دانست. و احتمالا هم هيچوقت از اين حقش استفاده نكرد.“

  • تاریخ 26.04.2006
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده http://p.dw.com/p/A7QD

مطالب مرتبط

  • تاریخ 26.04.2006
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده http://p.dw.com/p/A7QD