1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

جامعه

پايان بلاتكليفی، انتظار هزاران جوان پناهجو در آلمان

در حدود ۲۰۰ هزار نفر به دلايل سياسى، محدوديت هاى مذهبى و يا به علت تحت تعقيب بودن از كشور خود گريخته و در حال حاضر در آلمان زندگى می‌كنند. اين افراد جدا از كسانى هستند كه به طور رسمى با در خواست پناهندگى آنها موافقت شده است. در اين بين افرادى نيز وجود دارند كه تا كنون در خواستى براى پناهندگى ندادند، ولى سالهاست كه در آلمان زندگى می‌كنند و بلاتكليف‌اند.

default

دولت آلمان با وجود مطلع بودن از اين امر بنا به دلايل انسان دوستانه، اصطلاحا وجود آنها را تحمل می‌كند، اما اين امكان نيز وجود دارد كه هر زمانى كه دولت آلمان تصميم بگيرد آنها را به وطن خودشان باز گرداند.

جوانان بسيارى نيز در بين اين افراد به چشم می‌خورند كه سالهاست با همين وضعيت بلا تكليفى در آلمان زندگى می‌كنند. براى آنها آلمان همانند وطن اصلى‌شان به حساب مىآيد، دوست دارند كه در همين كشور به دانشگاه بروند، به حرفه‌ای مشغول شوند و در آينده تشكيل خانواده دهند. آنها نيز به همراه ديگر اعضاى خانواده‌شان مدت‌هاست كه با اجازه اقامتى موقت در آلمان روزهاى خود را سپرى می‌كنند.

«رهات» كه به تازگى ۲۰ ساله شده است، از ۱۵ سال قبل به همراه خانواده‌اش مجبور به ترك پاكستان شده و به آلمان آمده‌اند. اما بعد از گذشت اين زمان طولانى هنوز هم برای او و خانواه‌اش اجازه اقامت موقتى صادر می‌شود. رهات از روزهاى اول و كلا فضاى حاكم بر زندگيش اين گونه تعريف می‌كند:

” خيلى وضع‌مون بد بود، همش بلا تكليفى، نمی‌دونى بايد برگردى يا مىتونى بمونى، واقعا مشكل بزرگى است. مثل بچه‌هاى اينجا نمی‌تونى زندگى كنى، از هيچ چيز نميشه لذت برد، چون همش به اين سئوال فكر می‌كنى كه آخرش چى می‌شه؟ مشكلات تو خونه هم كه سر جاش، مادر مريض، نمی‌دونم چه بلايى قراره سر ما بياد؟ بى‌خيال هم كه نمی‌تونى باشى.“

رهات معتقد است كه اين احساس بلا تكليفى تاثير مستقيمى بر روى فعاليت‌هاى روزمره می‌گذارد و باعث به وجود آمدن يك نوع بى‌هدفى و عدم انگيزه كافى در تمام سطوح زندگى می‌شود.

رهات در ادامه می‌گويد:

”ما بچه كه بوديم اومديم، تقصير ما كه نبوده، بايد ديد كه وقتى بر می‌گرديم پاكستان چه سرنوشتى در انتظارمون است. حتما گدا مىشيم يا يه چيزى تو همين مايه‌ها، چون زبون اونجا را كه درست حسابى بلد نيستيم، فرهنگ خودمون و آدم‌هاى اونجا رو هم كه نمی‌شناسيم. خوب پس قراره چه بلايى سر ما بياد؟“

دولت آلمان به تازگى براى حل مشكل پناهندگانى كه مدت طولانى در اين كشور زندگى می‌كنند و هنوز وضعيت اقامت آنها مشخص نشده است، راه حلى انديشيده است.

طبق قانون جديد كسانى كه بيش از ۶ سال از زمان اقامتشان در آلمان می‌گذرد و در اين مدت به زبان آلمانى نيز تسلط پيدا كرده‌اند، مجاز به دريافت اقامت دائم در اين كشور می‌شوند. اين شرط در مورد خانواده هاست. در مورد افراد مجرد و خانواده هايى كه داراى كودكان زير سه سال باشند، شرط زمانى هشت سال است.

رهات كه قصد دارد درآينده در رشته جامعه شناسى درآلمان تحصيل كند با مثبت ارزيابى كردن قانون جديد، اين تصميم دولت آلمان را قدمى مهم و رو به جلو می‌داند و در ادامه می‌افزايد:

” دوست دارم منم مثل آدم‌هاى ديگه كه اينجا زندگى می‌كنند، حق زندگى داشته باشم، منم اينجا تو آلمان جا افتادم و فكر می‌كنم كه حق اين را داشته باشم كه از يه موقعيتى برخوردار بشم كه اون كارهايى را كه دوست دارم، اونطور كه خودم دلم می‌خواد انجام بدم.“
  • تاریخ 19.01.2007
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده http://p.dw.com/p/A6R8
  • تاریخ 19.01.2007
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده http://p.dw.com/p/A6R8