1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

جهان

وضعيت آلمانى تبارهاى آمريكا در بحبوحه جنگ دوم جهانى

به هنگام جنگ دوم جهانى در آمريكا تقريبا سيصد هزار نفر بعنوان خارجى دشمن مظنون واقع شدند، از آنان بازجوئى شد و به اردوگاه فرستاده شدند. آرتور ياكوب كه خود در آمريكا متولد شده يكى از يازده هزار آلمانى و يا آلمانى تبارانى است كه به هنگام جنگ دوم جهانى بخشى از دوران نوجوانى خود را در اردوگاه گذرانده است.

بيش از يازده هزار آلمانى تبار در آمريكا و در حين جنگ دوم جهانى به اردوگاه فرستاده شدند.

بيش از يازده هزار آلمانى تبار در آمريكا و در حين جنگ دوم جهانى به اردوگاه فرستاده شدند.

شصت سال پس از پايان جنگ دوم جهانى هنوز هم خيلى از جوانب آن براى جهانيان روشن نيست. يكى از موضوعاتى كه شايد هيچگاه و يا كمتر به آن پرداخته شده، موضوع و وضعيت آلمانى تبارهاى آمريكا در طى دوران جنگ دوم است. آرتور ياكوبس يازده ساله بود كه ناگهان پدرش ناپديد شد. پس از سه روز مادر او با خبر شد كه پدر آرتور توسط اف بى آى به اتهام عضويت در حزب نازى هاى آمريكا و همكارى با دشمن بازداشت و به اردوگاهى در جزيره اليس آيلند منتقل شده است.

به هنگام جنگ دوم جهانى در آمريكا تقريبا سيصد هزار نفر بعنوان خارجى دشمن مظنون واقع شدند، از آنان بازجوئى شد و به اردوگاه فرستاده شدند. آرتور ياكوب كه خود در آمريكا متولد شده يكى از يازده هزار آلمانى و يا آلمانى تبارانى است كه به هنگام جنگ دوم جهانى بخشى از دوران نوجوانى خود را در اردوگاه گذرانده است. وى ميگويد:«در قانون اساسى ما آمده است كه هر كسى حق دارد شاكى خود را بشناسد، پدر من شاكى اش را نمى شناخت. هر كسى حق دارد در يك دادگاه محاكمه شود، پدر من از اين حق برخوردار نبود. قانون اساسى ما ميگويد، هيچ كس حق ندارد زندگى و يا آزادى انسان ديگرى را سلب نمايد. قانون اساسى نگفته شهروند، بلكه گفته انسان ديگرى. پدر من آمريكائى نبود، اما انسان كه بود».

آرتور به همراه هشت هزار نفر ديگر از ژاپن، آلمان، ايتاليا و كشورهاى آمريكاى لاتين در كريستال سيتى واقع در تكزاس كه يكى از بزرگترين اردوگاههاى خارجيان دشمن در آمريكا بود زندگى ميكرد تا اينكه با تهديد دولت آمريكا به اخراج خانواده اش، پدر وى تصميم ميگيرد به آلمان بازگردد. آنها در آلمان نخست به زندان نظامى هوهن آسپرگ فرستاده ميشوند و سپس در نزد اقوامشان در مونستر لند اقامت ميكنند، تا اينكه بالاخره اجازه بازگشت به آمريكا را مييابند. او كه اكنون هفتاد و دو سال دارد در بيست سال گذشته تمام تلاشش را براى ثبت تاريخ فراموش شده آلمانى تباران آمريكا بخرج داده است.

وى در اين باره ميگويد:«من ناراحت نيستم، من به كشور بيست و دوسال خدمت كردم و در جنگ هم بالاخره چنين اتفاقاتى مىافتد، اما ناراحتى من اين است كه دولت من، هيچگاه وضعيت من و هزاران نفر ديگررا برسميت نشناخت. من خواستار پول نيستم، اما من ميخواهم كه دولت رسما اعلام نمايد كه بله ما آنطور با شما رفتار كرديم كه با ژاپنى ها ى آمريكائى رفتار كرديم».

اما با گذشت زمان و مرگ آنانى كه در آن دوران زيسته اند، بنظر ميرسد، آرتور از شانس زيادى براى برسميت شناخته شدن رنجش برخوردار نيست.
  • تاریخ 07.05.2005
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده http://p.dw.com/p/A51E
  • تاریخ 07.05.2005
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده http://p.dw.com/p/A51E