1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

جهان

واكنشهاى تدافعى تركيه در زمينه جنايات تاريخى اين كشور در مورد ارامنه

پذيرش مرگ حدودآ يك و نيم ميليون نفراز ارامنه، به عنوان خلق كشى، جزئى از شرايط رسمى قبول عضويت تركيه در اتحاديه اروپا نيست. همچنين يك معذرت خواهى رسمى بخاطر سرنوشت غم انگيز ارامنه، ۹۰ سال پيش در زمان از هم پاشيدن حكومت عثمانى نيز، در فهرست اين شرايط قرار ندارد. با اين وجود، ازجانب اروپائيان كاملآ بحق اين انتظار وجود دارد كه، دولت تركيه، تيرگيهاى تاريخ اين كشور را پذيرفته و با انتقاد از خود، بدون تابوهاى ناسيونال

تركيه، به عنوان عضوى از اتحاديه اروپا؟

تركيه، به عنوان عضوى از اتحاديه اروپا؟

يستى، به بررسى آنها بپردازد.

هيچوقت، به اندازه كافى نميتوان بر اين تاكيد كرد كه، اتحاديه اروپا، تنها يك كلوپ اقتصادى نيست بلكه، مجموعه ايست از ارزشهائى كه مدتهاست، همچنين تفكر آشتى خلقها را در خود ميپروراند. دشمنان ديرين، كشورهاى فرانسه و آلمان، تقريبآ نيم قرن پيش بود كه، نمونه آنرا ارائه دادند.

براى نفى كردن يا بى اهميت جلوه گر ساختن خشونتهاى گذشته، در اروپاى امروز، نميتواند ديگر جائى وجود داشته باشد. اين امر بايستى سرانجام در آنكارا نيز درك گردد. مايه تمجيد است كه، اينك هر چه باشد يك مباحثه پارلمانى درباره روابط با ارمنيها انجام گرفت. حتى رئيس دولت تركيه رجب طيب اردوغان، به همسايگان متخاصم پيشنهاد كرد، مشتركآ به تاسيس يك كميسيون تاريخ شناسان اقدام نمايند. شكى نيست كه، اينرا بايستى ابتدا به عنوان يك پيشرفت تلقى كنيم.

البته اين، تنها قدم بود. از انتقاد از خود، شرم يا حتى همدردى با قربانيان آنزمان، خبرى نيست. در عوض تنها تلاش شد، كشتار دسته جمعى ارامنه، با سرنوشت مسلمانان ترك محاسبه گردد، كه در دوران گذشته، توسط اقليتهاى شورشگر مسيحى جان خود را از دست داده بودند. طبيعتآ، اين نيز جزئى از حقيقت تاريخيست اما، تنها بخشى از آن. چرا تركيه نبايد گناه خود را در اين زمينه بپذيرد؟ ظاهرآ بخاطر عدم وجود استقلال و اعتماد به نفس كافى.

اين مايه نگرانيست كه، موضوع كشتار ارمنيها، كدام تحريكات ناسوناليستى و واكنشهاى تدافعى را همانند گذشته در ميان مردم تركيه برميانگيزد. زمانيكه نويسنده محبوب ترك اورهان پاموك، اخيرآ توضيح داد كه، در تركيه ۳۰ هزار كرد و يك ميليون ارمنى به قتل رسيده اند، نه تنها باران شكايات قضائى بر سر او باريدن گرفتند، بلكه او همچنين با موجى از پيامهاى تهديد به مرگ روبرو شد. در يك چنين فضاى متشنجى، تنها روشنگرى ميتواند يارى رسان باشد، كه بايستى بويژه در مدارس و كتابهاى درسى انجام گيرد. بحث ارمنستان در پارلمان تركيه، به وضوح نشان داد كه، حتى برگزيدگان سياسى اين كشور، راه دورى را در درك اين مسئله در پيش دارند. اينجا از پختگى سياسى اثرى نيست.

البته نبايد فراموش كرد كه، آلمانيها نيز‌، در سرنوشت ارامنه بخشى از مسئوليت را برعهده دارند. رهبرى آلمان كه در آن دوره متحد تركهاى عثمانى بود، ابتدا از طرحهاى نابود سازى ارامنه اطلاع داشت. اما آلمانيها، بخاطر دلايل استراتژيك جنگى بى عمل ماندند. و اين آدولف هيتلر بود كه، تنها چند دهه اى ديرتر با تمسخر سياست نابود سازى سيستماتيك خود را مدلل ساخت و پرسيد:" چه كسى هنوز از نابود سازى ارامنه حرف ميزند؟"

امروزه، در اين در مورد، حرف زده ميشود زيرا، ناحقى مشمول مرور زمان نميگردد.

  • تاریخ 14.04.2005
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده http://p.dw.com/p/A4jm
  • تاریخ 14.04.2005
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده http://p.dw.com/p/A4jm