1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

جهان

واشنگتن بايد مسئوليت را بپذيرد

ربودن بيش از ۱۰۰ نفر از همكاران و مراجعه‌كنندگان يك انستيتوى دولتى در بغداد، آن هم در روز روشن، تازه‌ترين نمونه‌ى وحشتناك خشونت و عدم امنيت حاكم بر عراق است. اين امر مبناى تاملات آمريكايى‌ها پس از انتخابات اخير كنگره و براى استراتژى تازه‌اى است كه هدف پايان دادن به تعهدات نظامى در عراق و خروج از اين كشور را دنبال مى‌كند. رها كردن عراق در اين وضعيت هرج و مرج، در هر صورت نمى‌تواند بخشى از اين استراتژى باشد. اين

default

ك موضوع بر سر آن است كه كشورهاى همسايه در روند تثبيت عراق دخالت داده شوند.

قطعا از ديد استراتژهاى واشنگتن پنهان نمانده بود كه هر برنامه‌اى درمورد امكانات عقب‌نشينى آمريكا از عراق بى‌تاثير خواهد ماند، مادامى كه در كشور ميان دجله و فرات، امنيتى وجود نداشته باشد و برعكس وضعيت امنيتى روز به روز بدتر شود. روزهايى كه در آن ده‌ها نفر كشته شده‌اند، اين اواخر نادر نبوده‌اند و تازه‌ترين پيشامد نشان مى‌دهد كه در اين زمينه «خط قرمز» و يا مرزى وجود ندارد. ربودن ۱۰۰ نفر از وزارت آموزش عالى، فقط نقطه‌ى اوج تا كنونى چنين روندى است و اگر در كشورهاى ديگر رخ داده بود، مدت‌ها پيش به عنوان جنگ داخلى طبقه بندى شده بود. چنين اصطلاحى اما هنوز هم نزد نمايندگان دولتى عراق رنجش عميقى ايجاد مى‌كند.

اما آنان كارى هم نمى‌كنند تا اين مارپيچ خشونت را متوقف سازند. يا بى‌عمل آن را نظاره مى‌كنند يا حتا خودشان در آن سهيم‌اند. اقدامات خشونت‌آميز در عراق، فقط در بخش كوچكى از خود متوجه نيروهاى آمريكايى «موتلف» است. اين اقدامات، عراقى‌هاى ديگر را نشانه مى‌گيرد. سنيان عليه شيعيان، شيعيان عليه سنيان و هر دو عليه كردها. امكان روايت‌هاى گوناگون و نيز انگيزه‌هاى مختلف وجود دارد: در آنجا تسويه حساب‌هاى قديمى صورت مى‌گيرد. در آنجا تلاش مى‌شود كه براى از دست دادن قدرت انتقام گيرى شود و يا قدرت تازه به دست آمده مورد سوء‌استفاده قرار گيرد. يا اينكه مساله بر سر پول است: آدم‌ربايى‌ها پول به همراه مى‌آورند.

تاريخ عراق همواره چنين مراحلى از خشونت را تجربه كرده است، حتا بدون اشغال آمريكايى‌ها. بنابراين نادرست است اگر تمام مسئوليت را به گردن ايالات متحده‌ى آمريكا بيندازيم. اما با اين حال آمريكا نمى‌تواند از زير مسئوليت خود شانه خالى كند. اين كشور فكر مى‌كرد كه انتقال فرمانروايى به يك حكومت عراقى در ژوئن ۲۰۰۴ مى‌تواند آمريكا را از مسئوليتى معاف كند كه يك قدرت اشغالگر مطابق حقوق بين‌المللى براى حفظ آرامش، نظم و امنيت بر دوش دارد.

اما اين فكر نادرست بود: مادامى كه حكومت عراق نمى‌تواند پذيراى اين وظيفه باشد و مادامى كه نيروهاى آمريكايى در عراق هستند، نهايتا اين واشنگتن است كه مسئول وضعيت امنيتى آن كشور است. امرى كه طبيعتا هر برنامه‌اى براى خروج منظم از عراق را دشوارتر مى‌سازد. بگذريم ازاينكه آمريكا نمى‌خواهد مانند ويتنام به عنوان بازنده آنجا را ترك كند. آمريكا نمى‌خواهد و اجازه هم ندارد عراقى‌ها را از امروز به فردا به حال خودشان واگذارد. در چنين صورتى اين تهديد وجود دارد كه چند برابر آنچه را كه اكنون همه روزه تجربه مى‌كنيم، در آنجا حاكم شود.

بنابراين اگر چه خالى از طنز نيست، اما فكرى منطقى است كه بهترين راه، كمك همسايگانى است كه خود ذيعلاقه‌اند عراق كاملا منفجر نشود: ايران، سوريه و نيز تركيه، اردن، كويت و عربستان سعودى. همه‌ى آن‌ها بايد با نمايندگان حكومت عراق و عليرغم اختلاف‌نظرها با آمريكايى ملاقات كنند و راه برون رفتى بجويند. در چنين صورتى نيز راه حلى فورى وجود نخواهد داشت، اما دست‌كم جرقه‌اى از اميد. و يك تامل ديگر اينكه رفتار پرمسئوليت اين كشورها در مورد عراق مى‌تواند به اعتمادى منجر گردد كه بتوان مشكلات ديگر را نيز با آنان حل كرد.

Peter Philipp

  • تاریخ 15.11.2006
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده http://p.dw.com/p/A4Y9
  • تاریخ 15.11.2006
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده http://p.dw.com/p/A4Y9