1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

فرهنگ و هنر

هنرمندانی با نگاهی اجتماعی و سیاسی (نمایشگاه پرتره در گالری خاک)

نمایشگاه پرتره حاصل تجمع اتفاقی عده‌ای هنرمند نیست. این هنرمندان فراتر از ارائه آثارشان در این مجموعه نقاط مشترکی دارند که آنها را به همکاری برای برگزاری نمایشگاههای جمعی دیگری تشویق می‌کند. «خاک» از گالریهای تازه‌تاسیس تهران است که در کمتر از سه سال فعالیت خود به یکی از گالریهای معتبر و شناخته شده‌ی پایتخت، به‌ویژه در ارتباط با عرضه و نمایش آثار هنرمندان جوان بدل شده است.

default

ماندانا فرهمند مدیر گالری خاک توضیح می‌دهد: «گالری خاک از دیماه ۱۳۸۱ فعالیت خود را شروع کرده و سعی کرده هنر جدید را و هنر معاصر ایران را معرفی و هنرمندان جوان را حمایت کند و از اساتید و پیشکسوتها هم قدردانی کند.»

در تازه‌ترین نمایشگاه گالری خاک کارهای شش هنرمند زیر عنوان «پرتره» به نمایش گذاشته شده است: «نمایشگاه پرتره فکر می‌کنم هشتمین نمایشگاه در سال ۸۴ باشد و در سال ۸۳ هم گالری خاک ۲۰ نمایشگاه از هنرمندان خوب ایرانی برگزار کرده است. هنرمندان شرکت کننده در این نمایشگاه ژینوس تقی‌زاده، باربد گلشیری، ندا رضوی‌پور، معصومه مظفری، بهرنگ صمدزادگان و شهاب فتوحی هستند. این عنوان پرتره بهانه‌ایست تا این هنرمندان که هر کدام در رشته‌ی خودشان مجموعه‌ای هم از پرتره داشتند آثارشان را عرضه کنند. کارهای باربد گلشیری عکس، ژینوس تقی‌زاده مجسمه و نقاشی، بهرنگ صمدزادگان نقاشی، معصومه مظفری هم نقاشی، و ندا رضوی‌پور و شهاب فتوحی ویدئو بوده است. پرتره بهانه‌ای بوده که اینها هر کدام تعدادی از کارهایشان را به نمایش بگذارند.»

نمایشگاه پرتره حاصل تجمع اتفاقی عده‌ای هنرمند نیست. این هنرمندان فراتر از ارائه آثارشان در این مجموعه نقاط مشترکی دارند که آنها را به همکاری برای برگزاری نمایشگاههای جمعی دیگری تشویق می‌کند.

باربد گلشیری که با سه اثر در این نمایشگاه حضور دارد می‌گوید: «این آدمهایی که هستند، به غیر از معصومه مظفری که در واقع به عنوان چیزی شبیه به هنرمندان میهمان حضور دارد، قرار است تا مدتها با هم کار کنند. یعنی امیدواریم که اینطور باشد. دلیلش هم این است که توی نسل ما اینها آدمهایی هستند که یک نگاه اجتماعی و سیاسی هم به هنر دارند و برخلاف اکثر آرتیستهایی اینجا که در کارگاههایشان را بسته‌اند و همچنان درگیر تباین رنگها و کنتراست و اینها هستند، که البته در جای خودش هم می‌تواند خوب باشد. اگر کارهای قبلی اینها را دیده باشید، مثلا شهاب فتوحی و ندا رضوی‌پور، یا ژینوس تقی‌زاده با نگاه ظنزآلودش، یا مثلا بهرنگ صمدزادگان با کارش روی جنگ یا کارهای خود من، خب می‌شود شباهتهایشان را دید. از لحاظ تکنیک، از لحاظ اسلوب اجرا و رسانه‌ای که استفاده می‌کنند اینها هیچ شباهتی به هم ندارند و خوبیش هم در همین است. یعنی یک جاهایی و نه خیلی زیاد در اندیشه به هم شبیه هستند. و فکر می‌کنم که این ارتباط بیشتری میان آنها برقرار کند، چون «مدیوم» چندان اهمیتی ندارد.»

آنچه در این نمایشگاه به نمایش درآمده پرتره، به معنای رایج و مرسوم این واژه، نیست؛ همچنین هنرمندان به خلق «پرتره»‌هایی برای این نمایشگاه دست نزده‌اند. آثار این مجموعه کارهایی است که هر یک از هنرمندان از میان آثار خود ومتناسب با عنوان این نمایشگاه برگزیده‌اند. این اثار تلقیها و استفاده‌های گوناگونی را، از آنچه به نام پرتره شهرت دارد به نمایش می‌گذارد. باربد گلشیری در مورد این که عنوان مجموعه چه خصلتی از این کارها را نشان می‌دهد و انتخاب عنوان «پرتره» چه توجیهی دارد می‌گوید:

«به عنوان یک تم، فقط همین. به نظر من هم رویکردهای هر کدام از آرتیستهای این نمایشگاه کاملا متفاوتند. مثلا حضور کارهای معصومه مظفری که به نسبت کارهای آدمهای دیگر کلاسیکتر است اتفاقا خیلی خوب است. برای این که زمینه ی قیاس را خیلی بهتر فراهم می‌کند در واقع یک مجموعه‌ای از کارهای کلاسیک، در معنای قرن بیستمی آن، از پرتره ببینیم، پرتره مدرنیستی ببینیم و در کنارش کارهای دیگری از پرتره. یعنی چیزهایی که حتا ممکن است در آن چهره‌ی آدم حضور نداشته باشد. مثلا یکی از کارهای خود من فقط نوشته است. یا ژینوس تقی‌زاده کاری دارد که فقط اشیاء ساده ی زندگی مثل تلفن قالب گرفته شده‌اند و زنگار بسته‌اند و مثل اشیاء موزه‌ای در جعبه های شیشه ای و روی پایه قرار داده شده‌اند.»

مجموعه‌ای که در این نمایشگاه به نمایش گذاشته شده همچنین می‌تواند به چیدمانی با عنوان پرتره تعبیر شود که بیننده را، هم با کاربردهای متفاوت پرتره و هم با تلقیهای گوناگون از آن روبرو می‌کند.

البته باربد گلشیری با این برداشت چندان موافق نیست و معتقد است ارتباطی که بین برخی از آثار ارائه شده به چشم می‌خورد گرچه اتفاقی نیست، تلاش برای نمایش برداشتی یکسان از «پرتره» یا ارائه‌ی درک و تعریفی واحد از این مفهوم نیز نبوده است:

«نه، من خیلی موافق نیستم. چون در این صورت هر نمایشگاهی می‌تواند برای خودش یک Installation باشد. نه به این صرف نمی‌شود گفت، زیرا آن وقت کنار هم قرار گرفتن هر چیزی در کنار چیز دیگری هم می‌تواند همین باشد. البته چون من قائلم به این که اصولا اینگونه تقسیم‌بندیها یک مقوله ی کاملا «نومینال» هستند، یعنی به صرف اینکه بگوییم هستند هستند، به همین صرف می‌شود گفت. ولی آنوقت به خیلی چیزها هم می‌شود گفت. برای همین من فکر می‌کنم بهتر است این را بهش اطلاق نکنیم برای این که ما دستکم این را در نظر نگرفته‌ایم. چیزهایی را در نظر گرفته‌ایم؛ مثلا دو تا از کارهای من که یکی در دیگری انعکاس پیدا می‌کند، خب به اینها فکر شده،. یا مثلا کنار هم قرار گرفتن کار بهرنگ صمد‌زادگان با یکی از کارهای من، یا آن کار ژینوس تقی‌زاده که روی دیوار است، به اینها در واقع فکر شده ولی نه به این عنوان که اینها Installation باشند و در کل چه کاری می‌کنند. بلکه فقط برای این که کارها دچار آشوب نشوند.»

نمایشگاه «پرتره» تا پانزدهم تیرماه (۵ تا ۹ بعدازظهر) برای بازدید عموم در گالری خاک (دوراهی قلهک، خیابان نصیری، کوچه ژیلا) برپاست.

بهزاد کشمیری‌پور، گزارشگر صدای المان در تهران

  • تاریخ 30.06.2005
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده http://p.dw.com/p/A67D
  • تاریخ 30.06.2005
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده http://p.dw.com/p/A67D