1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

جامعه

مهاجرت یهودیان آلمانی • گزارش از نمایشگاهی در شهر بُن

گریز، جابجایی و آغازی نو، و مهم‌تر از هر چیز کوچ اجباری یهودی‌های آلمانی از آلمان نازی موضوع نمایشگاهی در خانه‌ی تاریخ آلمان (Haus der Geschichte) در بُن است که در روز ۲۵ مه افتتاح شده است

مهاجرانی که از عرشه‌ی کشتی به بندر نیویورک نگاه می‌کنند

نگاه از عرشه به بندر نیویورک

در این نمایشگاه، بخش‌هایی از فیلم‌های مختلف، مصاحبه‌ها، ایستگاه‌های شنیداری ودیداری همچنین خاطرات گریز و سرنوشت‌های یهودی‌های آلمانی که به فرانسه، پرتغال، شانگهای، آمریکا یا آمریکای جنوبی مهاجرت کرده‌اند، به عموم عرضه می‌شود. داستان برخی از مهاجرت‌ها شبیه به سفری سردرگم به دور دنیاست. در بسیاری از موارد مهاجران در برابر در‌های بسته قرار گرفتند. در بریتانیا حتا در آغاز جنگ این تازه‌وارد‌ها را دشمن دانسته و تعدادی از آنها را به استرالیا و کانادا تبعید ‌کردند.

این نمایشگاه تا هفتم ژوییه امسال برای بازدید عموم آزاد است.

در حین گذر از نمایشگاه، به داستان زندگی افراد سرشناسی چون ورنرماکس فینکل‌شتاین (Werner Max Finkelstein) و میشائل بلومنتال (W. Michael Blumental) که درحال حاضر مدیر موزه‌ی یهودیان در برلین است، برمی‌خوریم. میشائل بلومنتال در دوران رژیم نازی‌ها به شانگهای رفت و از این طریق از فاجعه کشتار یهودی‌ها گریخت.

با ورود به سالن نمایشگاه، با دیوار بلندی که تعداد زیادی عکس‌های سیاه‌و‌سفید روی آن چسبانده شده، روبرو می‌شویم. مثلاً یک خواهر و برادر در لباس محلی، آلبرت انشتین همراه با چندی از دوستانش، پسربچه‌ای با چشمانی پر از رؤیا با روپوش مدرسه‌ی ابتدایی و عکسی از یک خاخام که در حال خواندن نوشته‌ای است. اینان همه شهروندان آلمانی بوده‌اند. آنان نه تنها خود را در پیوند با فرهنگ آلمانی می‌دانستند، بلکه خود، بخشی از این فرهنگ بودند: در مارس ۱۹۳۲ مارگارته گولدشتاین (Margarete Goldstein)، مدیرعامل یک فروشگاه و عضو هیئت مشاوران کنیسه‌ای در هاملن (Hameln) در یک سخنرانی در کنیسه می‌گوید: «برای ما یهودیان آلمانی، آلمانی‌گرایی یک سرنوشت مشترک است که بی‌چون‌وچرا از چند صد سال پیش تا به حال مارا با ملت آلمان درآمیخته است.»

بازماندگان سخن می‌گویند

روی تابلویی در نمایشگاه نوشته شده که ۵۰۰ هزار یهودی در آلمان می‌زیسته‌اند که بیش ازنیمی از آنان در دوران نازی‌ها مجبور به ترک آلمان شدند و تقریباً ۲۰۰ هزار تن از آنان قربانی کشتاردسته‌جمعی در آن زمان شدند. در گوشه وکنار نمایشگاه به کسانی که از این فاجعه جان سالم بسر برده‌اند بر می‌خوریم و آنها را بوسیله‌ی ایستگاه‌های دیداری و شنیداری مختلف می‌بینیم و می‌شنویم، از جمله ورنر لوون‌هارت (Werner Löwenhardt)، هنرمندی که که روی دیوارعکس‌ها با روپوش مدرسه دیده می‌شود. نوشته‌هایی از دفتر خاطرات یک نویسنده به نام مارتین هاوزر (Martin Hauser)، نشان می‌دهد که سال‌ها قبل از روی کار آمدن نازی‌ها رفتار خصمانه علیه یهودیان بسیار رایج بوده‌است. او از یک برخورد خشونت‌آمیز با خود در سال ۱۹۲۹ حکایت کرده است.

سانت لویس سرنوشت آنان راتعیین کرد

کشتی سانت لویس با مسافران مهاجر

کشتی سانت لویس با مسافران مهاجر

کشور آلمان را ترک کردن برای بسیاری ازیهودیان با موانع بسیاری مرتبط بود. سرنوشت بسیاری که درماه مه سال ۱۹۳۹بر کشتی سانت لویس (St. Louis) سوار بودند، گویای گوشه‌ای ازاین مشکلات است. آنان بندر هامبورگ را به قصد آمریکا ترک گفتند، به دلیل آنکه در کوبا به این کشتی اجازه‌ لنگر اندازی داده نشد، کاپیتان کشتی فرمان بازگشت به اروپا را صادر کرد. نیمی از مسافران قربانی ترور نازی‌ها شدند.

در نمایشگاه روی یک مونیتور تعدادی از کسانی که از این ماجرا جان سالم بدر بردند، دیده می‌شوند. سونیا شْترن‌برگ (Sonja Sternberg) یکی از آنان است، او در آن زمان طراح لباس بوده و در سال ۱۹۳۹ به بریتانیا گریخته بود.

آغاز

اول آوریل ۱۹۳۳ فرمان بایکوت علیه مطب پزشکان، مغازه‌ها، دفاتر وکلا و فروشگاه‌ها که صاحبان آنان به دین موسی اعتقاد داشتند، شروع شد. مدت زمانی بود که پرچم‌هایی با طرح صلیب شکسته، اونیفورم قهوه‌ای سربازان و صدای چکمه‌های آنان روی سنگفرش خیابان‌ها، چهره‌ی شهر‌ها را تغییر داده بود. تابلو‌هایی با نوشته‌ی "برای دفاع" (zur Abwehr) وپلاکاردهایی با شعار "از مغازه و فروشگاه‌های یهودی خرید نکنید"، مرسوم شده بودند. عکسی در این نمایشگاه چند سربازنازی را نشان می‌دهد که در حال چسباندن یکی از این پلاکات‌ها روی ویترین یک بوتیک هستند.