1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

دنیای وب

ممنوعیت اسم مستعار در وب، جهان را امن می‌کند؟

چگونه باید به جنگ جرم و جنایت برخاسته از اینترنت رفت؟ برخی می‌گویند با ممنوعیت استفاده از اسم مستعار در وب. مخالفان این ممنوعیت را در جهت بسط قدرت می‌دانند و می‌گویند، امنیت به قیمت آزادی بیان، نه.

نروژ ۲۲ ژوئیه۲۰۱۱. یک مسیحی افراطی، یک تروریست، جان ۹۳ تن را گرفت. اندرسون برایویک می‌خواست از اینترنت برای تبلیغ اندیشه‌های هولناکش استفاده کند. کمی بعد‌تر مانیفست ۱۵۱۶ صفحه‌ای او در اینترنت می‌چرخید.

لندن ۸ تا ۱۱ اوت. مناطقی از این شهر ۴ شبانه روز صحنه‌ی درگیری جوانان و نیروهای پلیس است. غارت اموال عمومی با اعتراض به مرگ مردی ۲۹ ساله به دست پلیس گره می‌خورد. شبکه‌های اجتماعی و گوشی‌های هوشمند سهم بالایی در به خیابان کشیدن معترضان دارند. پلیس به دنبال ردپای آن لاین و شناسایی هویت آن دسته از جوانانی است که در شبکه‌های اجتماعی قرار اجتماعات و «چپاول» را تنظیم می‌کنند.

آفتاب آمد دلیل آفتاب. حالا کم کم ارکستر مخالفان تکمیل می‌شود، مخالفان اسم مستعار در جهان مجازی، که می‌گویند جلوی وقوع بسیاری از جنایات و تهدیداتی را که منشا آن‌ها اینترنت و زیست نا‌شناس در دنیای آنلاین است، می‌توان با ممنوعیت این اسامی گرفت.

مخالفان «انانیمی تی» از کاخ سفید تا گوگل

اولین بار زمزمه‌ی جدی مدافعان نظریه‌ی «ممنوعیت اسامی مستعار» از کاخ سفید شنیده شد. در ژوئن سال ۲۰۱۰ هاوارد اشمیت دستیار رییس جمهور و مشاور او در موضوع امنیت سایبر، در نوشته‌ای که در وبلاگ کاخ سفید منتشر شد، با اشاره به نقش و تاثیر فزاینده‌ی فضای سایبر و استفاده از شبکه‌های اجتماعی، از محاسن و امکانات این فضا نوشت و تاکید کرد که «همه‌ی اجزای این تکنولوژی به یک سرعت رشد نکرده‌اند». اشمیت با اشاره به اینکه «تکنولوژی‌ای که سود بسیاری برای جامعه داشته و به ما برای انجام این همه کار قدرت داده، همین قدرت را هم در اختیار همه‌ی آنهایی نهاده که از آن سواستفاده می‌کنند»، نتیجه گرفت که حریم شخصی و امنیت داده‌ها توجه بیشتری را می‌طلبند. به این ترتیب نخستین پیش‌نویس «استراتژى ملى براى تشخیص هویت‌هاى معتبر در فضاى مجازى» تنظیم شد.


سال۲۰۱۰ اریک اشمیت مدیر عامل پیشین گوگل در یک پیام ویدیویی از «نا‌شناس بودن» در فضای سایبر به عنوان «یک خطر» یاد کرد. اریک اشمیت کمی پیش‌تر در توجیه استفاده از اسامی واقعی در برابر اسامی مستعار، گفته بود: «اگر شما چیزی دارید که نمی‌خواهید کسی بداند، شاید نباید آن را انجام دهید.» و خواستار بازبینی حریم شخصی و انتخاب نام در فضای آن لاین شد.

Google CEO Schmidt

اریک اشمیت مدیر عامل پیشین گوگل از «نا‌شناس بودن» در فضای سایبر به عنوان «یک خطر» یاد کرد

رندی زاکربرگ مدیر بازاریابی فیس‌بوک هم حالا معتقد است «در جهانی پر از تهدیدات ناهمگون خیلی خطرناک است که راهی برای شناسایی شما نباشد.» خواهر مارک زاکربرگ می‌گوید که باید جلوی فعالیت آنلاین کسانی را که از نام خودشان استفاده نمی‌کنند، گرفت. فیس بوک از تمام کاربران خواسته است که با نام حقیقی و آدرس ایمیل واقعی خود به شبکه‌های اجتماعی بپیوندند.

شبکه‌ی اجتماعی نورسیده گوگل پلاس هم شمشیر را از رو بسته و از کاربران می‌خواهد که «با نامی که خانواده، دوستان یا همکاران، کاربر را به آن نام می‌شناسند»، وارد شوند. سیاستی که در ابتدا به حذف فله‌ای کاربرانی انجامید که با نام‌های مستعار عضو این شبکه شده بودند.

اما تازه‌ترین دشمن اسم مستعار در وب، وزیر کشور آلمان است که هفته‌ی گذشته از anonymity به عنوان تهدیدی برای دموکراسی یاد کرد.

همه‌ی مدافعان اسامی واقعی، بر سر یک نکته توافق دارند و آن اینکه ممنوعیت استفاده از اسامی مستعار در وب می‌تواند به جنایاتی که در جهان واقعی رخ می‌دهند و برخاسته از «نا‌شناسی» در فضای مجازی‌اند، کمک کند.

مدافعان استفاده از اسامی مستعار

اما استفاده از اسم مستعار پدیده‌ای نوظهور و مختص عصر سایبر نیست. نوشته‌ها و سخنرانی‌ها و کتاب‌های منتشر شده با اسم مستعار در طول تاریخ فراوان‌اند. جرج الیوت و مارک تواین هم اسامی مستعار بودند.

اظهارنظر کردن درمورد بحث‌های مهم و عمومی با استفاده از اسامی مستعار پدیده‌ای نیست که با اینترنت متولد شده باشد. اصلا اینترنت رسانه‌ای است «نا‌شناس». «بی‌نامی» در وب مشکل اصلی نیست. مخالفانِ حذف نام‌های مستعار از وب هم کم نیستند. ماتیو اینگرام در سایت «گیگااوم» می‌نویسد: «بسیاری تصور می‌کنند که زیست آن‌لاین با نام واقعی‌، حلال بسیاری از مشکلات و ناهنجاری هاست. تصوری که اشتباه است. سیاست نام واقعی در پیش گرفتن می‌تواند نتایجی منفی به بار بیاورد. مثلا در رابطه با بحث بر سر مسائل مهم و کلیدی.»

یکی دیگر از مدافعان با اشاره به اقدامات کمپانی‌های بزرگ برای محدود کردن اسم‌های مستعار آمده است، «جلوگیری از اسامی مستعار برای کم کردن تهدیدات و جنایات آن لاین، یک دلیل ساده لوحانه است.» او معتقد است اسامی واقعی در دنیای مجازی، جهان آفلاین را امن‌تر نمی‌کنند.

Deutschland Innenminister Hans-Peter Friedrich stellt Verfassungsschutzbericht 2010 in Berlin vor

وزیر کشور آلمان گفت anonymity تهدیدی برای دموکراسی است


کریستوفر پول موسس 4chan، یکی از اولین پرتال‌هایی که هکتیویست‌های آنانیمس از آن برای تبادل اطلاعات بهره جستند هم معتقد است که نا‌شناس بودن دلایل و محاسن زیادی دارد. دلایل و منافعی که پیش از روی آوردن به سیاست «اسامی واقعی» باید در نظر گرفته شوند.

جولیان یورک در سایت «الکترونیک فرونتیر فاندیشن» اشاره می‌کند که دلایل زیادی وجود دارد که چرا آدم‌ها نمی‌خواهند با نام واقعی خود شناخته شوند و برخی از آن‌ها را برشمرده است: ترس از پیامدهای سیاسی، اقتصادی یا اجتماعی اظهار نظر درباره‌ی موضوعی خاص، راهی برای فرار از تبعیض یا حتی یک دلیل ساده، استفاده از اسمی که تلفظ یا نوشتنش در فرهنگ و زبانی خاص آسان‌تر است. او با اینکه تعریف سیاست‌های ویژه را حق کمپانی‌هایی چون گوگل و فیس بوک می‌داند، می‌نویسد: «کوته‌بینی است که گمان کنیم با اجرای سیاست نام واقعی در وب، جهانمان امن‌تر و محترمانه‌تر خواهد بود».

چرا سراغ اسامی مستعار می‌رویم؟

ورق بزنید