1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

جامعه

مشكلهاى پيشبرد امر آموزش در افغانستان

در سراسر جهان بيش از صد ميليون كودك وجود دارند كه نمى‌توانند به مدرسه بروند، يا به خاطر آنكه خانواده‌شان پول براى پرداخت هزينه مدرسه را ندارند يا چون مدرسه‌اى برايشان وجود ندارد يا از اين رو كه راه خانه تا مدرسه بسيار خطرناك است. ۱۸۹ كشور عضو سازمان ملل متحد متعهد شده‌اند كه بكوشند تا سال ۲۰۱۵ ميلادى همه كودكان چه پسر چه دختر از آموزش دوره ابتدايي بهره‌مند شوند. اما در اين ميان موضوع امنيت نقشى بسيار مهم بازى

مدرسه‌اي در افغانستان

مدرسه‌اي در افغانستان

مى‌كند. افغانستان از جمله كشورهايى است كه با اين مشكل روبروست.

تنها با ساختن مدارس جديد، در اختيار داشتن پول براى وسايل مدرسه و تربيت معلمان جديد نمى‌توان به هدف آموزش همگانى دست يافت. در بسيارى از كشورها جنگ داخلى، درگيريها و كشمكشهاى خونين و كشتار قومى دلايلى هستند براى آنكه نتوان كودكان را به مدرسه فرستاد، چون اين كار بسيار خطرناك است. حتى هنگامى كه جنگ به پايان رسيده هنوز خطر رفع نشده است: زمينها مين گذارى شده‌اند و شورشها و سوء قصدها ادامه دارند. و اغلب نيروهاى امنيتى و پليس نمى‌توانند ضامن امنيت مردم باشند. رنگين دادفر، مشاور سياسى رييس جمهور افغانستان حامد كرزاى اين نكته را تصديق مى‌كند:

”توازن قدرت در افغانستان هنوز به علت آنكه اردوى ملى افغانستان بسيار ضعيف است، پليس ملى افغانستان نسبت به نيروهاى مسلح بسيار ضعيف است و دولت افغانستان بدون حضور جامعه بين‌المللى قادر نيست به مسائل امنيتى افغانستان پاسخ بگويد و جامعه بين‌المللى هم در پيشبرد مسأله خلع سلاح هنوز به دليل مسائل امنيتى خود جامعه بين‌المللى بسيار با مدارا برخورد مى‌كند.“

با وجود حضور نيروهاى نظامى بين‌المللى در افغانستان و با وجود پروژه‌هاى كمك رسانى از جمله در زمينه آموزشى موفقيت كار وابسته است به امنيت در كشور. همه در اين مورد اتفاق نظر دارند كه آموزش پيش شرط رسيدن به هدفهاى ديگر براى توسعه كشور است. از جمله اين هدف سازمان ملل كه ميزان فقر در جهان تا سال ۲۰۱۵ به نصف ميزان كنونى برسد، بسته به اين است كه افراد بهتر خواندن و نوشتن ياد بگيرند تا در آينده امكان يافتن شغلى را داشته باشند.

كاهش ميزان مرگ و مير كودكان و مادران، برابرحقوقى زنان و مردان در سيستم آموزشى، بهبود وضعيت محيط زيست و دسترسى به آب آشاميدنى پاكيزه تنها زمانى ممكن هستند كه فعاليتهاى آموزشى و روشنگرى موثر واقع شده باشند. و اين تنها در صورتى ممكن است كه وضعيت آموزشى به طور عمومى بهتر شده باشد. به گفته اولين هرفكنز Evelin Herfkens نماينده ويژه سازمان ملل براى كارزار دستيابى به هدفهاى سازمان ملل در زمينه توسعه كشورها، حتى اگر امروز كشورهايى وجود داشته باشندكه نتوانند شرط اساسى امنيت را براى شهروندان خود برآورده كنند، نبايد سازمان ملل متحد هدفهاى خود را فراموش كند.هرفكنز مى‌گويد: ”“طبيعى است كه بايد براى رسيدن به اين هدفها كوشيد، حتى در اوضاعى كه امنيت وجود ندارد، حتى در كشورهايى كه در آن صلح تا حدى وجود دارد. براى نمونه در موقعيت جنگى مى‌توان در اردوگاههاى آوارگان كلاس درس براي دختران و پسران گذاشت. در سري لانكا با وجود چند دهه جنگ داخلى روزهايى بود كه آتش بس مى‌دادند تا بتوانند به مردم واكسن بزنند. بنابراين جنگ دليلي نيست براي اينكه فكر كنيم نمى‌توان اهداف آموزشى و توسعه را دنبال كرد. اما اين هم خيالپرورى است اگر فكر كنيم كه بدون صلح مى‌توان به اين هدفها به طور كامل رسيد.’

رنگين دادفر مشاور رييس جمهور كرزاى به آينده كشور خود خوش بين است. به نظر او افغانستان به اهداف آموزشى و مبارزه با فقر خواهد رسيد، چون جهان به اين كشور كمك مى‌كند و نيز اراده سياسى در داخل براى اين هدف وجود دارد. دادفر با خوشحالى مشاهده مى‌كند كه مردم افغانستان دخترانشان را نيز به مدرسه مى‌فرستند. در دوره رژيم طالبان دختران و زنان اجازه تحصيل نداشتند. اينك تحولى فكرى را مى‌توان در اين كشور ديد.

دادفر مي‌گويد: ”در بسيارى جاهايى كه در گذشته به دليل سنت مردم دختران خود را به مكتب روانه نمى‌كردند، امروز خود مردم ميايند پول مي‌دهند و مكتب مي‌سازند. دولت افغانستان هم در اين رابطه به خواست مردم پاسخ مثبت داده و كوشش مى‌كند كه با گسترش ساختمانها و مكانها و مكاتب و بالا بردن معاش معلمين امكان تعليم و تربيت گسترده‌تري را براي مجموعه مردم افغانستان ايجاد بكند. مشكل اساسى افغانستان در كنار مشكل مالئ و پولى كمبود معلم است. افغانستان براى پاسخ دادن به اين مسأله كوشش مى‌كند با كمك جامعه بين‌المللى به نياز و تشنگى مردم براى تعليم و تربيت پاسخ داده باشد. اما بايد اعتراف كنم كه امكانات مالى با همه كمكهاى گسترده‌اى كه صورت مي‌گيرد هنوز هم بسيار محدود است.“

اما به گفته اولين هرفكنز آنچه كه اكنون بيش از پول مهم است اين است كه بايست به فكر ايجاد هماهنگى و امنيت بود. وى مى‌گويد كه براي استفاده موثر از كمكهاى مالى‌اى كه مى‌شود بايد دولت برنامه‌اى روشن و منظم داشته باشد.

هرفكنز مى‌گويد: ”همه مى‌خواهند در خانه چيزى را نشان دهند، مثلا اين را كه يك مدرسه ساخته‌اند. اما اگر اين مدرسه بخشى از برنامه آموزشى دولت نباشد و وقتى كه كسى به اين فكر نكند كه ساختمان مدرسه به تنهايى كافى نيست بلكه نياز به معلم و وسايل درس هم هست فايده‌اى ندارد. در افريقا نمونه‌هاى زيادى داريم از ساختمانهاى مدارس كه خالى هستند،كه زمانى آنها را ساخته‌اند اما نتوانسته‌اند آن را در چارچوب درسى و آموزشى دولت بياورند. اين پول كمك خارجى نيست كه در نهايت باعث پيشرفت امر آموزش در افغانستان مى‌شود بلكه سرانجام اين خود مردم هستند. و اين شناخت است كه كيفيت كمكى را كه مى‌شود تعيين مى‌كند.“

  • تاریخ 04.09.2005
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده http://p.dw.com/p/A7RG
  • تاریخ 04.09.2005
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده http://p.dw.com/p/A7RG