1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

جامعه

قرار تشکیل هیئت نظارت بر شوراهای صنفی در دانشگاهها

طرح مصوب هیئت نظارت بر شوراهای صنفی دانشجویان در شورای عالی انقلاب فرهنگی نتیجه کدام سیاست است و چه تاثیری ب فعالیتهای مستقل دانشجویان دارد؟ مصاحبه‌ای در این باره با محمد هاشمی، دبیر تشکیلات دانشجویی دفتر تحکیم وحدت.

طرحی برای کنترل بیشتر دانشگاه‌ها؟

طرحی برای کنترل بیشتر دانشگاه‌ها؟

دویچه‌وله: قرار است هیئت‌های نظارت بر شوراهای صنفی در همه‌ی دانشگاهها تشکیل بشود. مگر پیش از این یک هیئت نظارت بر شوراهای دانشجویی وجود نداشته است؟ این هیئت با آن دیگری چه فرقی دارد؟

محمد هاشمی

محمد هاشمی

محمد هاشمی: همانطور که شما اشاره کردید یک هیئت نظارت بر تشکل‌های دانشجویی وجود دارد که در دوره‌ی وزارت آقای دکتر معین با هدف نهادینه‌کردن فعالیت‌های دانشجویی در دانشگاهها تشکیل شد. بحث‌های مفصلی می‌شود در این مورد کرد که آن هیئت چه قواعدی و نظراتی داشت، ولی به هر صورت، چنین هیئتی قبلا وجود داشته است و وظیفه‌اش هم، همانطور که از اسمش برمی‌آید، بررسی فعالیت‌های تشکل‌های دانشجویی بوده به صورت عام، اعم از فرهنگی‌، سیاسی و صنفی. کلیه فعالیت‌ها و برنامه‌ها باید در این هیئتها به تصویب می‌رسیده و نهایتا اجرا می‌شده است.

این چیزی که دارد جدیدا تصویب می‌شود، بحث جدیدی است. ظاهرا کاملا موازی با آن هیئت قبلی هم است. تنها تفاوتش به نظر می‌آید که همان تخصصی‌ترشدن و صرفا نظارت بر فعالیت‌های صنفی باشد. به نظر می‌رسد که مشخصا قرار است که نظارت بر فعالیت‌های صنفی بکند و در واقع برای فعالیت‌های صنفی در دانشگاهها محدودیت ایجاد بکند.

دویچه‌وله: این شوراهای صنفی دانشجویان چه وجه تمایزی با انجمن‌های دیگر آنها دارند و چه روابطی بین این انجمن‌ها و تشکل‌های مختلف در دانشگاهها برقرار است؟

محمد هاشمی: تشکل‌های دانشجویی‌ای را که در دانشگاهها فعالیت می‌کنند، می‌شود در چند گروه طبقه‌بندی کرد. یک سری تشکل‌هایی که فعالیت‌های سیاسی انجام می‌دهند، مثل انجمن‌های دانشجویی. انجمن‌هایی که فعالیت‌های علمی و فرهنگی انجام می‌دهند و عموما به همین کارهای هنری و ادبی و فرهنگی می‌پردازند. شوراهای صنفی هم در دانشگاهها چند سالی است که فعالیت می‌کنند، با هدف پیگیری مطالبات داخلی دانشگاه و خدمات رفاهی‌ای که به دانشجویان ارائه می‌شود. در این شوراها خدمات آموزشی نیز گهگاهی مورد بررسی قرار می‌گیرد. محور فعالیت‌های شوراهای صنفی عموما آن چیزی است که به دانشجویان در داخل دانشگاه مربوط می‌شود.

شوراهای صنفی را ما از ابتدا در دانشگاهها داشته‌ایم. آنها به صورت خیلی محدود و بدون هیچ آیین‌نامه و مجوزی هم فعالیت می‌کردند و نمایندگانی انتخاب می‌شدند. در همان دوره‌ای که آقای دکتر معین وزیر علوم بودند، شوراهای صنفی هم در کنار سایر تشکل‌های دانشجویی برایشان آیین‌نامه‌ای نوشته شد و مقرر شد که هر دانشگاهی موظف باشد که شوراهای صنفی را شکل بدهد و از آن حمایت بکند. یک سری آیین‌نامه‌هایی و اتحادیه‌ای برایش تشکیل شد و فعالیت کرد.

در دوره‌ی جدید محدودیت‌هایی برایشان فراهم شد، از برگزاری انتخاباتشان جلوگیری شد و دانشگاهها دیگر شوراهای صنفی را به رسمیت نمی‌شناختند و اتحادیه‌شان را هم وزارت علوم منحل کرد و حاضر نشد آنها را بعنوان نمایندگان دانشجویان بپذیرد.

قاعدتا در داخل دانشگاه اولین موضوعی که مورد بحث قرار می‌گیرد، همان دفاع از حق فعالین دانشجویی است که یک حق صنفی است. فارغ از این که این فعالیت صنفی، سیاسی یا فرهنگی باشد، دانشجو باید حق فعالیت آزادانه داشته باشد. از این منظر شوراهای صنفی می‌توانستند از فعالیت تشکل‌ها دفاع بکنند و در باره مشکلاتی که برایشان ایجاد می‌شود، موضع بگیرد. شوراهای صنفی توانستند مخصوصا از انجمن‌های دانشجویی که فعالیتهای سیاسی می‌کردند، و قاعدتا اولین محور برخورد بودند، در آن مقطع دفاع بکنند. آنها مطرح می‌کردند که فارغ از این که این انجمن‌ها چه موضعی اتخاذ می‌کنند و در چه حوزه‌ای فعالیت می‌کنند، فعالیت دانشجویی در داخل دانشگاه حق آنهاست. شوراهای صنفی توانسته بودند در این مواضع با انجمن‌ها و سایر تشکل‌های فرهنگی هم گه‌گاه همکاری بکنند و ازشان دفاع و حمایت بکنند.

دویچه‌وله: این هیئتهای نظارت بر شوراهای صنفی قرار است تشکیل بشود از معاون دانشجویی، آنطور که خبرگزاری‌ها نوشته‌اند، نماینده‌ی نهاد رهبری، معاون پشتیبانی و اداره‌ی مالی، مدیرکل امور دانشجویی دانشگاه و دو نفر دانشجو. نظرتان درباره‌ی این ترکیب چیست؟

محمد هاشمی: اولین چیزی که از این ترکیب به ذهن می‌رسد، این است که این هیئت نظارت کاملا از رییس دانشگاه و سایر کسانی که او منتصب می‌کند تشکیل شده است، و فقط دو عضو دانشجو دارد که در اقلیت محض هستند و هیچ گونه توان تاثیرگذاری قاعدتا نخواهند داشت. شما اگر نگاه بکنید، عمده فعالیت شورای صنفی می‌شود پیگیری خواستها و مطالبات دانشجویان و رساندن صدای اعتراضات آنها به مدیران. عموما هم قاعدتا روی این وجه بیشتر تاکید می‌شود، یعنی همین اعتراض کردن به مدیران نسبت به سیاست‌هایشان و پیگیری خواست‌ها و مطالبات. این به نظر من یک جور از رسمیت‌انداختن شوراهای صنفی است. برای این که قاعدتا این شورا می‌خواهد بیاید و بررسی بکند که اگر شوراهای صنفی می‌خواهند به مدیریت دانشگاهها اعتراض بکنند و حرفی بزنند، این اعتراض قبلش باید در آن شورا مطرح بشود. رییس دانشگاه و منتصبین او باید اجازه‌بدهند که شوراهای صنفی به آنها اعتراض بکنند. شکل‌گیری این شوراها عملا یعنی از کارکرد انداختن شوراهای صنفی و ساقط کردن آنها از حیض انتفاع.

دویچه‌وله: در خبرگزاریها در ضمن صحبت از دادن بودجه به شوراهای صنفی است. آیا چنین چیزی معمول است؟

محمد هاشمی: یکی از کارهایی که من به نظرم از اساس برای فعالیت‌های دانشجویی مشکل ایجاد کرده است، همین دادن بودجه و مجوز به دانشجویان و تشکل‌های دانشجویی است که در ظاهر امر بسیار مثبت و خوب است، منتها در باطن و در ادامه‌اش مشکل‌ساز شده است. برای این که دانشگاهها در عمل جایی حاضر به دادن بودجه و مجوز هستند، که فعالیت‌هایی صورت بگیرد که آنها تایید بکنند. این بار هم دارد از این بودجه‌ای که به شوراهای صنفی داده می‌شده، سوءاستفاده می‌شود. برای این که تا پیش از این هم این بودجه در اختیار شوراهای صنفی قرار می‌گرفته است. بودجه‌ی بسیار محدودی هم هست و شوراهای صنفی هم خیلی به این بودجه نیاز ندارند. برای این که فعالیت‌های صنفی خیلی هزینه‌بر هم نیست. اینجا دارد یک ابزاری برای محدود کردن آنها استفاده می‌شود و عملا این شورا دارد تشکیل می‌شود و بودجه در اختیار کارهایی قرار داده می‌شود که روسای دانشگاه تایید بکنند و قطعا هیچ مدیری هم، حداقل در این دولت جدید، حاضر نیست، بودجه و مجوز به کاری بدهد و به کسانی بدهد که قرار است به او اعتراض بکنند و او را نقد بکنند و نسبت به عملکردهایش اعتراض داشته باشند.

دویچه‌وله: خبر قرار تشکیل این هیئتهای نظارت بر شوراهای صنفی امروز منتشر شد. شما امروز در جمع دانشجویان بودید، واکنشی از آنها دیدید؟

محمد هاشمی: ببینید، رفتارهایی این چنینی دیگر برای دانشجویان خیلی عادی و طبیعی شده است. دانشجویان خیلی دیگر حاضر نیستند در این سازوکارها مطالباتشان را پیگیری بکنند. شوراهای صنفی مدتهاست که بدون بودجه و مجوز تلاش می‌کنند تجمعاتشان را برگزار بکنند و مدیران را وادار بکنند که آنها وارد گفت‌وگو بشوند. این بار هم همین است. یعنی همیشه ما یک ابزارهای جدیدی داشتیم برای محدودکردنها، این بار هم یک ابزار جدید است. این که شیوه جدید دارد برخورد می‌شود، بیشتر مورد توجه است. این کاملا آن منطق فعالیت‌های شورای صنفی را دارد زیر سوال می‌برد و این که وزارت علوم دیگر هیچ نیازی ندارد که یک ظاهر حداقل قابل قبول برای فعالیت‌های و سیاست‌های خودش تهیه بکند. خیلی شفاف دارد با تشکیل چنین شورایی شوراهای صنفی را محدود می‌کند. آنچه جالبتر است، این است که دیگر حتا ظواهر امر هم رعایت نمی‌شود و به شفاف‌ترین شکلی دارد فعالیت‌های دانشجویی محدود می‌شود.

دویچه‌وله: این چشم‌انداز را می‌بینید که دانشجوها باز فعالیت‌های خودشان را جای دیگر متمرکز کنند؟

محمد هاشمی: قاعدتا همین گونه است. یعنی این گونه نیست که دانشجو اگر محدودیت برایش ایجاد شد، از مطالبات و اعتراضات خودش دست بردارد. ما این را در مورد تشکل‌های سیاسی بوضوح دیدیم و تصور می‌کنم در مورد شوراهای صنفی هم این اتفاق قطعا خواهد افتاد. یعنی اگر شوراهای صنفی نتوانند مطالبات دانشجویان را پیگیری بکنند، این مطالبات از بین نمی‌رود و قطعا به شکل‌های دیگری پیگیری می‌شود، به همان شکل‌های غیررسمی‌اش. یعنی تجمعاتی را که تا الان شوراهای صنفی برگزار می‌کرده، قاعدتا به صورت خودجوش توسط خود دانشجویان برگزار می‌شود و خیلی نمی‌شود این مطالبات را با تشکل‌های این چنینی و شوراهای این چنینی نظارتی محدود کرد یا خاموش کرد.