ضرورت تبدیل حقوق بشر به مسئله اصلی سازمان ملل | آلمان | DW | 23.05.2007
  1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

آلمان

ضرورت تبدیل حقوق بشر به مسئله اصلی سازمان ملل

گزارش سالانه سازمان عفو بین‌الملل از وضعیت نامناسب حقوق بشر در جهان خبر می‌دهد.سوال‌هایی در باره راه‌های تغییر این وضعیت، موضوع مصاحبه دویچه وله با خانم هرتا دویبلر- گملین، رئیس کمیسیون حقوق بشر مجلس آلمان است.

هرتا دویبلر- گملین

هرتا دویبلر- گملین

سازمان عفو بین‌الملل در تازه‌ترین گزارش سالانه خود ، سال ۲۰۰۷ را بدترین سال برای حقوق بشر در گستره بین‌المللی توصیف کرده است. علاوه بر ادامه نقض حقوق بشر در شماری از کشورهای استبدادزده جهان، رعایت این حقوق در کشورهای غربی نیز به موضوعی مهم بدل شده است. به‌ویژه پس از حادثه ۱۱ سپتامبر این نگرانی رو به تشدید است که تحت عنوان "مبارزه با تروریسم" ویا "ملزومات افزایش ضریب امنیت در جامعه"، حقوق مدنی و آزادی‌های بنیادین شهروندان نقض و یا دامنه‌اشان محدود شود.

جنبه‌های مختلف این نگرانی و همچنین چگونگی رعایت بهتر حقوق بشر در گستره ملی و بین‌المللی موضوع مصاحبه دویچه‌وله باخانم هرتا دویبلر- گملین (Herta Däubler-Gmelin)است. دویبلر- گملین در دوره صدراعظمی گرهارد شرودر، وزیر دادگستری آلمان بود که به علت انتقادات تندش نسبت به جرج بوش و سیاست‌های آمریکا ناچار به استعفاء گردید. وی هم اینک از نمایندگان سوسیال‌ دمکرات‌ در مجلس آلمان است و ریاست کمیسیون حقوق بشر این مجلس را به عهده دارد.

دویچه‌وله: با توجه به بحث و جدل بر سر کشورهای متقاضی ورود به شورای حقوق بشر سازمان ملل، شما چه چشم‌اندازی را برای آینده این نهاد بین‌المللی می‌بینید؟

هرتا دویبلر گملین: بنا به قطعنامه ۶۰/۲۵۱ مجمع عمومی سازمان ملل که مبنای تشکیل شورای حقوق بشر است تنها کشورهایی می‌توانند به عضویت این شورا درآیند که در زمینه رعایت حقوق بشر از شاخص‌های بالایی برخوردار باشند. ولی کسی که نگاهی به اولین نامزدان این شورا در برخی از مناطق جهان می‌انداخت شاید حالش به هم می‌خورد، به خصوص که در برخی از این نقاط به سختی گزینه‌های متفاوتی برای انتخاب وجود داشت. ولی دستکم در دومین دور انتخاب، ممانعت به عمل آمد که یکی از بدترین کشورهای دیکتاتوری و از بدترین ناقضان حقوق بشر، یعنی بلاروس، به عضویت شورا برگزیده شود. با این همه، مجموعاَ باید وضعیت حقوق بشر در جهان به گونه‌ای عاجلَ به موضوعی اصلی در مجمع عمومی سازمان ملل بدل شود، وگرنه فعالیت حقوق بشری در گستره بین‌المللی با دشواری مواجه خواهد شد.

این که در مبارزه علیه تروریسم و مثلاَ در موردی مانند گوانتانامو، مؤلفه‌های اساسی حقوق بشر مورد بی‌اعتنایی قرار می‌گیرد امری است که در سطح جهان با نگرانی نگریسته می‌شود. در آلمان هم انتقاداتی وجود دارد، به طور مشخص در مورد کورناتس * . این تغییر و تحولات را شما چگونه ارزیابی می‌کنید؟

آنچه را که اتفاق افتاده من به هر صورت به عنوان یک تراژدی انسانی تلقی می‌کنم که وجهه کشور ما را شدیداَ مخدوش می‌کند. آخر در این باره که دیگر شک و تردیدی نیست که رویکرد و برخورد دولت بوش در عراق و گوانتانامو نقض شدید حقوق بشر ا ست. این که کدام نهاد آلمان در مورد کورناتس کدام اقدام اشتباه را انجام داده است موضوعی است که هنوز باید روشن شود.

شما در اجلاس نهاد موسوم به "شبکه برای مهاجران" این نظر را مطرح کردید که موظف‌شدن شهروندان به معرفی خارجی‌هایی که غیرقانونی در آلمان به سر می‌برند نقض حقوق بنیادین انسان‌هاست. آیا مهاجران غیرقانونی از نظر شما پناه و مأمنی در این کشور ندارند؟

آلمان قرادادهای بین‌المللی معروفی مانند پیمان مدنی و پیمان اجتماعی را پذیرفته و خود را موظف می‌داند که دسترسی همگان به حقوق مطرح در این پیمان‌ها را تضمین کند. این حقوق برای همه، و نه تنها برای خارجی‌های دارای حق اقامت، معتبر هستند. از این رو باید میان حق دولت ما به داشتن کنترل بر مهاجرت‌ها که در صدور اوراق و اسناد اقامت برای خارجی‌ها تأمین می‌شود از یک سو، و بهره‌مندی همگانی از حقوق بشر از سوی دیگر، نوعی توازن و هماهنگی ایجاد شود. تامین چنین حقوقی هم، می‌تواند به بهترین وجه از راه تغییر قانون اجبار شهروندان به ثبت محل سکونت خود و همچنین از رهگذر تاکید و رفع ابهام از بی‌مجازات ماندن کسانی عملی شود که برای اقامت مهاجران غیرقانونی به آنها کمک می‌کنند.

گزارشگر ویژه سازمان ملل، آقای ورنور مونتس ویلالوبوس، آلمان را در عرصه آموزشی دارای مشکلات نگران کننده توصیف کرده و از فقدان شانس‌های برابر برای همگان در دسترسی به آموزش انتقاد کرده است. از این ارزیابی چه نتایجی می‌توان گرفت؟

قبل از همه برای من جالب این است که حتی روزنامه‌های ما هم چگونه غرض‌ورزانه و پرمدعا نسبت به این گزارشگر سازمان ملل واکنش نشان داده‌اند. در حالی که گزارش یادشده همان چیزی را تایید کرد که همه ما می‌دانیم، و آن هم این است که فرزندان خانواده‌های به لحاظ اجتماعی فرودست جامعه و یا بچه‌های خانواده‌های مهاجر، در کشور ما وضعیت دشواری دارند. این وضعیت باید هر چه سریعتر تغییر کند. اصلاحات اخیر در ساختار و قوانین فدرال کشور و به ویژه تکه‌ تکه کردن هر چه بیشتر مسئولیت سیاسی در امر آموزش و سپردن آن به ایالت‌ها هم هم طبعاَ حل مسئله را ساده‌تر نمی‌کند. یکی از مهمترین تقاضای حقوق بشری در امر آموزش در آلمان، هشدارها و تذکرات مکرر افکار عمومی و رسانه‌ها به وزرای تعلیم و ترتیب ایالتها است.

در حال حاضر مهمترین اهداف حقوق بشری که آلمان در سطح اتحادیه اروپا دنبال می‌کند، کدام‌ها هستند؟

این مهم است که اتحادیه اروپا به یک سیاست مشترک در امر حقوق بشر دست پیدا کند، زیرا هماهنگ‌سازی سیاست‌های مختلفی که کشورهای عضو اتحادیه در زمینه حقوق‌بشر دنبال می‌کنند تا کنون وقت و نیروی زیادی گرفنه است. آلمان به عنوان ریاست دوره‌ای اتحادیه اروپا در چنین جهتی تلاش می‌کند. به نظر من پارلمان‌های ملی اروپا نیز می‌توانند کمک مؤثری به تقویت سیاست‌های اروپایی حقوق بشر بکنند. کمیسیون‌های حقوق بشر پارلمان‌ها کارکرد مهمشان این است که میان فعالیت سازمان‌های حقوق بشری وابسته به جامعه مدنی از یک سو، و سیاستگذاران از سوی دیگر همچون حلقه‌ی واسط عمل کنند. چنین کارکردی در سطح اروپا نیز باید تشدید و تقویت شود. به همین خاطر ما قصد داریم ۱۵ ژوئن امسال در برلین، شبکه‌ای حقوق بشری از کمیسیون‌های حقوق بشر پارلمان‌های کشورهای عضو اتحادیه اروپا ایجاد ‌کنیم.

مصاحبه‌گر: امیلیا رویاس

* کورنتاس شهروند ترک‌تبار آلمان است که چند سالی را بدون دلیل در بازداشتگاه گوانتانامو به سر آورد و سرانجام سال ۲۰۰۶ آزاد شد. اخیراَ مجلس آلمان د رحال بررسی گزارش‌هایی است که در آنها وزارتخانه‌های کشور و خارجه آلمان به اهمال و حتی عدم تمایل به آزادی کورنتاس متهم شده‌اند.

ح.

  • تاریخ 23.05.2007
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده http://p.dw.com/p/AibL

مطالب مرتبط

  • تاریخ 23.05.2007
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده http://p.dw.com/p/AibL