1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

جامعه

صلح و عدالت

بیش از هشتاد نماینده از کشورهای مختلف جهان در کنفرانسی در نورنبرگ در این زمینه بحث کردند که چه راهکارهایی باید پیش گرفت تا صلح و عدالت درکنار هم برقرار شوند، و چه اقداماتی باید صورت داد تا به صلحی پایدار دست یافت؟

فرانک والتر اشتاین مایر وزیر خارجه آلمان در کنفرانس نورنبرگ

فرانک والتر اشتاین مایر وزیر خارجه آلمان در کنفرانس نورنبرگ

در سالن دادگاه نورنبرگ

صلح و عدالت نام کنفرانسی سه روزه بود که هفته گذشته در شهر نورنبرگ برگزار شد. فرانک والتر اشتاین مایر وزیر خارجه آلمان این کنفرانس را افتتاح کرد، آنهم در محلی تاریخی یعنی در سالن شماره ۶۰۰ این دادگاه. همان سالنی که پس از جنگ جهانی دوم محل محاکمه فرماندهان اس اس بوده است. بیش از هشتاد نماینده از کشورهای مختلف، فعالان حقوق بشر و کارشناسان از نقاط گوناگون دنیا در این کنفرانس شرکت داشتند تا به این موضوع بپردازند که چه راهکارهایی را باید اتخاذ کرد تا صلح و عدالت درکنار هم برقرار شوند. و چه اقداماتی باید در پیش گرفت تا به صلحی پایدار دست یافت؟

تجربه روآندا

ایجاد ساختاری دمکراتیک و برقراری حکومت قانون در بسیاری کشورها با دشواری‌های بسیار همراه است، بخصوص در کشورهایی که جنگ از آنها قربانیان زیادی گرفته است. یک قدم مهم رفع و رجوع جنایات جنگی است. تجربه روآندا نشان می‌دهد که این قدم امکانپذیر است. دیوان عالی رسیدگی به جنایات جنگی در روآندا رهبران سیاسی را به محاکمه کشید. هم در بعد بین المللی و هم ملی، یعنی تا دادگاه هایی در روستاهای دورافتاده، به این جنایات رسیدگی شد تا قربانیان شاهد اجرای عدالت باشند و روند صلح ملی امکانپذیر شود.

به عقیده مارنو اوکامپو رییس شکایات دادگاه جزایی بین المللی رسیدگی به جنایات جنگی در روآندا تنها در بعد ملی از اهمیت برخوردار نیست:

"تریبون رسیدگی به جنایات جنگی برای یوگسلاوی و روآندا قدمی جدید برداشته اند و موفق شده اند بدترین جنایتکاران به محاکمه بکشانند و راه را برای دادگاه جزایی بین المللی هموار کنند."

مشکلات اجتماعی

کارشناسان می‌گویند راه قانونی رسیدگی به پرونده های جنگی بسیار مهم است، اما کافی نیست. زیرا پس از اتمام روند دادگاه، باید شاکی و متهم در کنار هم در کشور یا حتی در یک روستا زندگی کنند. به همین دلیل یک دلجویی اخلاقی به عنوان مثال طلب بخشش از طرف متهم می‌تواند به ایجاد آشتی کمک کند.

جان اگلند مأمور ویژه سازمان ملل برای جلوگیری از بحران معتقد است که درکنار همه اینها باید مشکلات اجتماعی از راه برداشته شوند. وی می‌پرسد:

«چگونه است که برای مأموریت صلح ۱۰۰ میلیارد دلار خرج می‌کنیم، اما برای ایجاد کار برای جنگجویان سابق حتی قادر به هزینه کردن ۱۰ میلیارد دلار هم نیستیم. و تا زمانی که این سرمایه گذاری را نکنیم، باید به فکر تأمین ۱۰۰ میلیارد دلار بعدی برای ماموریت صلح بعدی باشیم.»

کارشناسان می‌گویند تنش ها به سادگی و تنها با امضای قرارداد صلح برطرف نمی‌شوند. بلکه فقط زمانیکه که راه حلی عادلانه و دائمی یافت شود، صلح پایدار خواهد بود. ولی عدالت برای قربانیان به این معناست که جانیان تحت تعقیب قرار گیرند، و این همان چیزی است که نسبت به درستی اش تردید وجود دارد. کشور لیبریا تلاش می‌کند راهی برای این مهم بیابد، کاری که فرانسس جانسن وزیر دادگستری آن کشور آن را دشوار توصیف می‌کند:

«ما با واکنش های منفی زیادی روبرو می‌شویم. برخی حتی از جنون تعقیب حرف می‌زنند. به همین دلیل هم من مطمئن نیستم که چگونه می‌شود تعادلی بین عدالت و صلح به وجود آورد. صلح مهم است اما چطور می‌توان آنرا با ثبات کرد؟»

شرایط صلح

این پرسش در جامعه جهانی نیز مطرح است و نسخه پیچیده شده‌ای هم برای آن وجود ندارد. زیرا صلح ستون های متعددی دارد که دمکراسی و قانون از جمله آنها هستند. اما وضعیت اقتصادی و پیشرفت نیز باید مدنظر قرار گیرند. فقر شدید انسانها را به تردید درباره سرنوشت شان میرساند و به بحران دامن میزند. جان اگلند مامور ویژه جلوگیری از بحران سازمان ملل معتقد است که وظیفه کشورهای صنعتی در این زمینه نباید فراموش شود. وی می‌گوید:

«ما در نشست کشورهای گروه هشت در گلنیگلس قول ۵۰ میلیارد دلار برای آفریقا را دادیم. به نظر من هدف نشست گروه هشت باید این می‌بود که با توان اقتصادی که دارند به آنچه وعده می‌دهند، عمل کنند. اما آنها هیچ قدمی برنمی‌دارند.» منظور از کمک تنها حمایت مالی نیست. بسیاری کشورهای آفریقایی نیاز به اقداماتی برای بهره برداری از منابع خود دارند تا خود نیز بتوانند آنها را اداره کنند.