1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

فرهنگ و هنر

استقبال از تئاتر ايران در جشنوارة «نزديکی دور دست»

برگزيدگان جشنوارة تئاتر فجر تهران، در همايش چهار روزه ای، آثار خود را در جشنوارة هنری ـ فرهنگی «نزديکی دور دست» در برلين به روی صحنه بردند. در اين همايش تئاتری، که با استقبال گستردة تماشاگران ايرانی و آلمانی روبرو شد، قطعه هايی چون «می بوسمت و اشگ» به کارگردانی محمد عاقبتی، «خانه در گذشتة ماست» به کارگردانی حامد محمد طاهری، «رقص روی ليوان ها» به کارگردانی امير رضا کوهستانی، «نجواهای نانوشته» به کارگردانی نرگ

default

� هاشم پور، به روی صحنه رفت و دو قطعة «کوچ»و «تک سلولی ها» نيز به صورت نمايشنامه خوانی به زبان آلمانی ارائه گرديد.

برگزاری نمايشنامه خوانی برخی از قطعه ها به زبان آلمانی و بويژه پيش از شروع نمايش اصلی تئاتر به زبان فارسی، از ابتکارات جالب اين جشنواره بود که فهم نمايش را برای تماشاگر غير ايرانی تسهيل می نمود و به اين ترتيب، زمينة برقراری پيوند هنری ميان فرهنگها و زبانهای مختلف را فراهم می ساخت.

نمايش«می بوسمت و اشگ» به کارگردانی محمد عاقبتی و بازيگری شبنم طلوعی و پيام دهکردی، اقتباسی است از مجموعه نامه هايی که «واسلاو هاول» نويسندة چکی برای همسر خود از زندان نوشته است و داستان يک زندانی را روايت می کند که در برزخ ميان تسليم و زنده ماندن از يکطرف و پايداری و مرگ از طرف ديگر، می بايد دست به گزينشی جانکاه زند. اين گزينش از آن جهت دشوارتر می گردد که زندانی عليرغم اراده برای پايداری، با شخصيت های گوناگونی در سلول خود روبرو می گردد،که با يادآوری زيبايی ها و خواستنی های زندگی، هر بار از نو او را در معرض وسوسة تسليم و سازش قرار می دهند. زندانی اما برای پايداری خود، نيازمند نفرت و انزجار از زندگی است. بازی های پرقدرت شبنم طلوعی و پيام دهکردی، به فضای تراژيک حاکم بر صحنة تئاتر شور و حال ويژه ای می بخشد و تماشاگر را مجذوب می سازد. اين نمايش که با همت و کار دراز مدت و خستگی ناپذير کارگردان جوان آن محمد عاقبتی به روی صحنه رفته و امسال از موفق ترين نمايش های جشنوارة تئاتر فجر تهران بوده است، با استقبال پرشور تماشاگران در برلين نيز روبرو گرديد.

نمايش «خانه گذشتة ماست» به نويسندگی و کارگردانی حامد محمد طاهری و بازيگری مجيد بهرامی و عاطفة تهرانی، قطعه ای است بی کلام. بازيگر زن، با شيوة خواندنی عجيب و صدايی پر طنين، اصواتی نامأنوس را جانشين کلام می سازد، تا بدينوسيله با شکلی ماهرانه و هوشمندانه، مانع خواندن را در نظامی که صدای زن را ممنوع اعلام کرده است، دور بزند. در حوضچه ای پر از آب گل آلود، مرد بازيگر با حرکاتی تصويرساز و ميميک صورتی گويا، پيدايش انسان و گذر پر درد و رنج او را در پوية تاريخ باز می نماياند: نظام تربيتی اقتدارگرا و قدرت پرست، از فرد، موجودی مسلوب الاراده می سازد که بايد زير چکمه های زورمداری له شود و در ميادين کارزار جان بسپارد، تا پايه های اقتدار جباران تاريخ را ابرام سازد. مرد غوطه ور در آب گل آلود، هرگز قادر نمی شود از نابالغی شخصيتی خود بيرون آيد. او هر بار از نو چونان کودکی به دامان مادر پناه می برد، تا در ساية لالايی او بيارامد. اين نمايش، قطعه ای است بسيار مدرن، که تاکنون به اين شکل در سنت تئاتری ايران سابقه نداشته است. واکنش تماشاگران در قبال آن متفاوت است. اما ترديد نبايد داشت که اين تجربة نو و ايده های جسورانه و نوپردازانة کارگردان جوان آن، در کنار توانايی بازيگرانش، به آن در صحنة تئاتری ايران، جايگاه ويژه ای می بخشد.
نمايش «نجواهای نانوشته» به کارگردانی نرگس هاشم پور و بازيگری فلامک جنيدی، نسرين نصرتی، مريم باقری، فرزانه ارسطو و نرگس هاشم پور، بر اساس نمايشنامة «زوج عجيب» نيل سايمون شکل گرفته است. اين قطعه، روايتگر وضعيت پر استيصال چهار زنی است که هر يک به دلايل گوناگون، از زندگی سرخورده شده و در خانه ای گرد آمده اند، تا دسته جمعی خودکشی کنند. روح زنی که قبلا" خودکشی کرده است، در ميان آنان حضور دارد و در تلاش است تا با زبانی کنايه آميز و بعضا" پر ايهام، آنان را از انجام چنين تصميمی بازدارد. علاوه بر کارگردان اين نمايش، تمام بازيگران روی صحنه نيز ـ جز در مورد کوچکی ـ زنان هستند. و چه خوب که مشکلات و فشارهايی که مناسبات اجتماعی به زنان تحميل می کند، در قالب آثار و نمايش های هنری نيز، از زبان و احساس خود آنان بازگو شود. بازيهای اين نمايش روان و سنجيده و گفتگوها از زبانی کنايی و گاه نمادين برخوردار است.

در مجموع می توان گفت که در جشنوارة فرهنگی ـ هنری «نزديکی دور دست» در برلين، شاهد جلوه های موفقی از تئاتر معاصر ايران بوديم که تدريجا" از زير سخت ترين فشارهای سياسی، اجتماعی و فرهنگی ربع قرن اخير جامعة ايران، کمر راست می کند.

  • تاریخ 06.04.2004
  • نویسنده بهرام محيی، گزارشگر صدای آلمان در برلين
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده http://p.dw.com/p/A6BU

مطالب مرتبط

  • تاریخ 06.04.2004
  • نویسنده بهرام محيی، گزارشگر صدای آلمان در برلين
  • چاپ چاپ مطلب
  • لینک کوتاه شده http://p.dw.com/p/A6BU