1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

آلمان و جهان

مولر: در کابل امنیت محدود داریم

در اول جنوری سال 2013 "بنیاد هنریش بول"، ماریون رگینا مولر، رییس آلمانی دفترش را از کابل به برلین فرا می خواند. گفته می شود که تهدیدها برای محافظت و جان وی «دیگر قابل محاسبه نیستند».

دویچه وله در مورد این اقدام بنیاد هنریش بول و خطرات امنیتی با رییس دفتر این بنیاد در کابل گفتگو کرده است.

دویچه وله: خانم مولر، بنیاد هنریش بول گفته است که شما در آغاز سال 2013 از کار تان به حیث رییس این دفتر در کابل، دوباره برلین باز می گردید. از مدت ها بدین سو وضع امنیتی افغانستان خراب شده است. عامل مشخص این تصمیم چه چیزی بوده است؟

رگینا مولر: قبل از همه می خواهم بگویم که زمان اقامت من در افغانستان کوتاه تر می شود. به طور نسبی در حال حاضر من مدت طولانی تر در افغانستان و مدت کوتاه تر در آلمان می باشم، تا شبکه کاری و گفتگوها را سازماندهی کنم و در سال 2013 بر می گردم. من در آینده نیز به طور منظم سفرهای کاری به افغانستان دارم. امیدوارم برای کارهای بنیاد (هنریش بول) کدام مشکل جدی به وجود نیاورد.

بنیاد هنرش بول در برلین تصمیم گرفته است که رییس دفتر خود در کابل را به آلمان فرا بخواند.

بنیاد هنرش بول در برلین تصمیم گرفته است که رییس دفتر خود در کابل را به آلمان فرا بخواند.

دویچه وله: و این تصمیم چگونه گرفته شد؟

رگینا مولر: این تصمیمی است که در هیأت عامل بنیاد هنریش بول گرفته شده است. طبیعی است که این تصمیم ناگهانی گرفته نشده است. وضع امنیتی آنجا در نظر گرفته شده است و بر مبنای آن تیم هیأت عامل تصمیم گرفته است. اما کدام حادثه خاصی وجود نداشته که به چنین تصمیمی منجر شده باشد. مساله مسوولیت در برابر کارمندان مطرح است.

دویچه وله: شما شخصاً در ماه های گذشته جو شهر (کابل) و همچنان کشور (افغانستان) را چگونه یافتید؟ چگونه تغییراتی در آنجا به وجود آمده است؟

رگینا مولر: بسیار دشوار است که این سوال را به صورت عام پاسخ گفت. وضع سیاسی به صورت کل و وضع امنیتی مرتبط با آن در افغانستان طوری است که می بایست با بسیار سایه روشن هایش نگریسته شود. خطرات در مناطق مختلف این کشور متفاوت اند. ولایاتی وجود دارند که در آنها مخالفان مسلح خود را محکم کرده اند و یا دست کم هنوز در حال حاضر مجبور به عقب نشینی شده نمی توانند. در کابل ما به طور نسبی خوبتر کار می توانیم. من فکر می کنم که پایتخت در حقیقت به صورت نسبی دارای امنیت است. اما حوادث امنیتی نیز اتفاق می افتند. مانند انفجارها، تظاهرات وغیره که این ها موجب محدودیت حرکت می گردند. بنابراین می بایست مراسم ومحافل را به تعویق انداخت. کاهگاهی ملاقات ها صورت گرفته نمی توانند. موظفان امنیتی علامات مختلفی می دهند که برمبنای آنها دراین یا در آن روز نباید به دفتر بروید. اما با وجود اینها بسیار مشکل است درمورد وضع امنیتی به صورت عام قضاوت نمود.

دویچه وله: شما از واژه محدودیت حرکت سخن به میان آوردید. این اقدام امنیتی را که بر مبنای آن روزانه باید کار کرد، چگونه می توان تعریف نمود؟

ماریون رگینا مولر: من اصلاً پیاده گشتی نمی توانم. اکثر افراد که مربوط به کشورهای دیگر اند و در این شهر کار می کنند، فقط توسط موتر از جایی به جایی دیگر می روند. در عمل می باید از خانه به دفتر رفت و یا برای خرید و ملاقات یا مراسم و محفلی. همچنان رفتن به میدان هوایی مطرح است. ما، مانند بسیاری سازمان های آلمانی در زیر چتر یک پروژه امنیتی قرار داریم. برای ما هر موقع با "اس ام اس" اطلاع داده می شود. در صورتی که تظاهرات یا انفجاری صورت گرفته باشد، اطلاع داده می شود. این کار بسیار خوبی است تا اوضاع امنیتی را نسبتاً سریعتر و دقیق تر ارزیابی نمود. حتا برخی معلومات مشخص هم داده می شود، مثلاً گفته می شود «فلان سرک قابل رانندگی نیست»، یا این که «این جا به دلیل رفت و آمد اعضای پارلمان و یا به دلیل بازدید مقام های عالی رتبه دولتی مسدود است». آدم چنین اطلاعاتی به دست می آورد. به ما همچنان به صورت منظم گزارش هایی در مورد وضع امنیتی فرستاده می شود. همکاران افغانم طبعاً به صورت عادی از یک جای به جای دیگر می روند. آنچه من گفتم اقدام هایی بودند که تنها در قسمت من اعتبار دارند.

«وضعیت امنیتی در کابل نسبتاً بهتر است»

«وضعیت امنیتی در کابل نسبتاً بهتر است»

دویچه وله: آیا شما شخصاً در افغانستان احساس امنیت می کنید و یا اینکه گاهگاهی ترس هم می داشته باشید؟

رگینا مولر: فکر می کنم هرگاه می ترسیدم دیگر در این جا کار کرده نمی توانستم. من خود را به طور محدود در امنیت احساس می کنم. البته وقتی که انفجاری صورت می گیرد، طبعاً آدم خود را کمتر از یک روز کاملاً عادی، امن احساس می کند.

دویچه وله: قسماً بنا بر همین دلایل امنیتی، کارمندان محلی شما نیز دیگر این امکان را ندارند تا از پروژه ها بازدید کنند. تحت چنین شرایطی تا چه حد می توان به طور موثر کار کرد؟

رگینا مولر:بله، نظر به این که امنیت در ولایات مختلف چگونه است، وضع فرق می کند. ولایت هایی اند که رفتن به آنجا ساده است و ولایت هایی وجود دارند که رفتن به آنجا مشکل می باشد. گاهی هم می شود که ولایت مورد نظر که در آنجا پروژه وجود دارد، و یا راهی که به آن ولایت می رود، امن نمی باشد. البته این مربوط به روز است. برخی روزها می توان راه طولانی را پیمود و برخی روزها نمی توان این کار را انجام داد. این مسأله دشواری است. البته ما از همان آغاز با سازمان های همکار جامعه مدنی یک جا کار می کنیم و آنها در مناطقی که پروژه ها وجود دارند، همکارانی دارند، و طبعاً آنها نسبت به کسانی که از بیرون می آیند بسیار خوبتر رفت و آمد می توانند. در همه ولایت ها و همه مناطقی که پروژه ها وجود دارند این طور نمی باشد، البته در برخی آنها وضع از همین قرار است.

ایسترفلدن/ رسول رحیم

ویراستار: عارف فرهمند

DW.COM