1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

جامعه و فرهنگ

قمرگل، گلی به طراوت یک باغ (1)

ده یازده سالی می شد که بوی خاک تازۀ کابل به مشامش نرسیده بود. شب ها ولی آن بوی عزیز به خوابش می آمد. خلوت خواب هایش عطر آن خاک را دوست داشت. سکوت شب مهربان ترین مهماندار خاطره هایش بود، آنانی که هیچگاه تنهایش نمی گذارند.

ساز مندولین در موسیقی افغانستان نیز استفاده می شود

ساز مندولین در موسیقی افغانستان نیز استفاده می شود

رادیو دویچه وله، در سلسله برنامه های «یک پنجه ساز؛ گپی با هنرمند» به معرفی هنرمندان می پردازد. یما ناشر یکمنش، نویسنده افغان و همکار صدای آلمان تهیه این سلسله برنامهها را به عهده دارد. تعداد دیگری از هنرمندان افغان نیز در این برنامه معرفی میشوند.

خاطره های دامان شیردروازه و آسمایی؛ یادهای سرزمین گل های نارنج.

لحظۀ دیدار بود.

چادر خود را با هر دو دست محکم می گیرد، باید استوار بود. سال ها از خود پرسیده بود: "باشد که باز بینم، دیدار آشنا را؟"

می خواهد داخل محوطه شود. سربازان اجازه نمی دهند. می گوید، اینجا سی سال تمام، هر وقت که می آمده، کس ممانعت نمی کرده. می پرسند: "مادر جان! چی می خواهی؟ اینجا رادیو است."

عجیب است! کسی می خواهد خانه ات را برایت معرفی کند. سربازان وقتی می بینند همچنان ایستاده است، می گویند: "این راه بسته است، از راه دیگر برو." می گوید: "بچیم! همیشه از همین راه رفته ام، راه دیگر را بلد نیستم." به فرماندۀ خود زنگ می زنند: "زنی می خواهد از راه قدیمی داخل رادیو شود، هر چه می گوییم از راه دیگر برود گوش نمی کند." می گوید: "نامش را بپرسید." سربازان می پرسند: "مادر نامت چیست؟"

ـ قمرگل

فرمانده: ... قمرگل؟ ...قمرگل! ... زه سپینه کوتره یم اوچته پروازونه کرم... بگذارید از همین راه بیاید. اینجا خانۀ اوست.

آهسته قدم به داخل می گذارد. بسیار چیزها تغییر کرده، اما خاک، این آشنای پاک، هنوز بوی آشنایی می دهد. در دهلیز، چشمان مشتاقش در جستجوی چهره های آشنا است. عکس هایی از عزیزان موسیقی بر دیوار آویزان است. آنجا... آه... سرآهنگ. استاذه!

چشمان استاد گویی می خواهد به یاد بیاورد:

قندهار برای اجرای کنسرت رفته بودند. گروه بزرگی از هنرمندان موسیقی که آن روزگار ساز و آوازشان شنونده و پذیرنده داشت، در آن سفر کاروان شوق را همراهی می کرد.

برنامه بود که از پی برنامه اجرا می شد. شب ها که پس از برنامه ها، اهل موسیقی می خواستند برای دمی خستگی را از تن بزدایند، گِرد هم می نشستند و با گفتن و شنیدن و قطعه بازی مجلس خاص خود را گرم می کردند.

سکوت شب که بلندتر می شد، استاد سرآهنگ می آمد و مقابل او می نشست و می گفت: "قمرگل! بخوان. برای من بخوان."

او که می دانست برای چه شنونده یی می خواند، تمام توانایی، هنر، احساس و تجربۀ زندگی خود را در آن کنسرت کوچک، برای آن استاد بزرگ می سرود. طراوت نارنجزاران جلال آباد در گلوی او حلاوت یک باغستان پر از میلودی می آفرید. همانگونه می خواند که در محضر استاد باید خواند. مرواریدهای اشک بر رخسار استاد می لغزید و می گفت: "قمرگل! تو آواز خدایی داری."

نویسنده: یما ناشر یکمنش

ویراستار: عاصف حسینی

یادداشت:

1- استفاده از سلسه «یک پنجه ساز؛ گپی با هنرمند» بدون ذکر منبع و لینک گذاشتن، مجاز نیست.

2- رادیو دویچه وله متاسفانه نتوانست تصاویر بانو قمر گل را به دست بیاورد؛ به همین سبب، این مطلب بدون عکس هنرمند به نشر می رسد.

DW.COM