1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

افغانستان

زنان افغان: رای دادیم تا طالبان دوباره نیایند

میلیون ها تن از مردم افغانستان در شانزدهم حمل 1393 به پای صندوق های رای رفتند و نامزد مورد نظرشان را انتخاب کردند. حضور زنان در این انتخابات چشمگیر بود. زنان می گویند رای دادند تا مانع بازگشت طالبان به قدرت شوند.

زنان می گویند رای داده اند تا از برگشتن طالبان جلوگیری شود.

زنان می گویند رای داده اند تا از برگشتن طالبان جلوگیری شود.

ناظران و تحلیلگران می گویند مردم به صورت گسترده در انتخابات ریاست جمهوری و شوراهای ولایتی شرکت کرده اند و حضور زنان را در این انتخابات بی سابقه می خوانند.

انتخابات ریاست جمهوری افغانستان ساعت 7 صبح آغاز شد؛ ولی مردم صبح وقت صف های طویلی پیش مراکز رای دهی تشکیل دادند. زنانی که در این انتخابات شرکت کرده اند می گویند شوق وصف ناپذیری دارند و انتخابات 16 حمل برای آن ها به یک جشن ملی تبدیل شده است.

آرزوی زنان

انتخابات 16 حمل تنها انتخابات مردها نبود. هزاران زن در نقاط مختلف کابل در صفوف طولانی منتظر ماندند تا رای دهند. برخی از زنان به خبرنگار دویچه وله گفتند که اگر رای ندهند، طالبان باردیگر آن ها را خانه نشین خواهد کرد.

صف طولانی زنان در پشت مرکز رای دهی در هرات.

صف طولانی زنان در پشت مرکز رای دهی در هرات.

نفیسه یک رای دهنده زن گفت: «اگر ما رای ندهیم یا زنان افغانستان رای ندهند ممکن است طالبان بیایند و یک نظام طالبانی حاکم شود. وضعیت طوری شود که مانند 15 سال قبل که زنان نمی توانستند از خانه های شان بیرون بروند، دوباره خانه نشین شویم».

نهاد نظارتی انتخابات شفاف افغانستان که با 7000 ناظر انتخابات را در سراسر افغانستان نظارت می کند با پخش اعلامیه ای گفته است که 97 درصد مراکز رای دهی سروقت فعال شده و در 98 درصد مراکز رای دهی نیروهای امنیتی حضور داشته اند. این نهاد گفته است که 16 درصد مراکز با کمی تاخیر یعنی بین ساعات 8 تا 9 صبح باز شده اند.

نعمت الله یک باشنده کابل که در صف رای گیری ایستاده بود از عملکرد نیروهای امنیتی تحسین کرد: «ما آینده را درخشان می بینیم. ما خوش هستیم که در امنیت کامل و فضای آرام آمده ایم و رای خود را برای نامزد مورد نظر خود می دهیم. امیدوارم که نیروهای ما موفق باشند».

کمبود اوراق رای دهی

یوسف نورستانی رییس کمیسیون انتخابات بعد از ظهر روز شنبه (5 اپریل / 16 حمل 1393) در یک کنفرانس خبری گفت در مناطقی که ورق رای دهی تمام شد، به سرعت اوراق رای دهی فرستاده می شود: «از ناحیه 13 و ناحیه 17 که پرنفوس ترین مناطق شهر کابل است، اوراق رای دهی کمبود بوده و به دفتر ولایتی کمیسیون دستور داده شد که هرچه زودتر اوراق را به این مناطق برسانند».

حضور زنان در انتخابات در برخی ولایت ها بیشتر از مردان بود.

حضور زنان در انتخابات در برخی ولایت ها بیشتر از مردان بود.

کمبود اوراق رای دهی بزرگترین مشکل انتخابات 16 حمل بود. در ساعت 11 پیش از ظهر ناظران انتخاباتی و رسانه ها از تمام شدن ورق های رای دهی در کابل و شماری از ولایات، مخصوصا در محلات رای دهی زنانه خبر دادند.

شماری از رای دهندگان پس از ساعت ها انتظار مراکز انتخاباتی را به دلیل نبود ورق های رای دهی ترک کردند و به مراکز دیگر رفتند؛ اما این روند برای زنان رای دهنده آسان نبود.

رییس کمیسیون انتخابات گفت رای دهی یک ساعت دیگر نیز تمدید شده و رای دهندگان می توانند تا ساعت 5 بعد از ظهر رای دهند. نورستانی گفت در صورتی که رای دهندگان در مراکز رای دهی موجود باشند، رای دهی تا ساعت 8 شب نیز باز خواهند بود.

شور و شوق

شور و شوق افغان ها برای رای دادن خلاف انتظار بود. هزاران نفر صبح وقت به مراکز رای دهی رفتند و در انتظار رای دادن صف کشیدند. در کلان شهرهای افغانستان محلات رای دهی زنانه شلوغ تر از محلات مردانه بودند.

شاه آغا که در لیسه حبیبه در یک صف طولانی و در زیر باران ایستاد بود و از سرما می لرزید از شور و شوق انتخابات گفت: «به خاطر رای دهی آمده ام تا زعیم خود را انتخاب کنم. به شوق زیاد آمدم. اولین بار است که این قسم فضای آرام، فضای آزاد و مردم پرشور را می بینم».

در برخی از محلات زنانه اوراق رای دهی کم آمد.

در برخی از محلات زنانه اوراق رای دهی کم آمد.

طالبان دو هفته پیش از انتخابات حملات مرگباری را بر کابل سازماندهی کردند. این نگرانی وجود داشت که انتخابات 16 حمل با حملات گسترده ای روبرو خواهد شد، اما برخلاف این تصورات نیروهای امنیتی افغانستان موافقانه امنیت انتخابات را تامین کردند.

از چندی به این سو تبلیغات گسترده ای برای حضور پررنگ زنان در انتخابات ریاست جمهوری و شوراهای ولایتی راه اندازی شده بود. نهادهای مدافع حقوق زنان می گویند اشتراک چشمگیر زنان در این انتخابات نشان داد که زنان این کشور دانش سیاسی و اجتماعی شان بیشتر شده و خود می خواهند بر سرنوشت شان حاکم باشند.

مطالب مرتبط