1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

آلمان و جهان

"اما" مجله فمنیست های آلمان چهل ساله شد

اعتراضات زنان در حال حاضر بیش از هر وقتی فمنیسم را نشان می دهد. همزمان مجله زنان فمنیست آلمان با نام "اِما" چهل ساله شده است و موسس آن خانم الیس شوارتسر همچنان ندای انتقادی دارد، هرچند که هواداران جوان کمتری دارد.

صدها هزار نفر در ایالات متحده به جاده ها برآمده اند و علیه زن هراسی، ترس از همجنسگرایان، نژادپرستی و ناشکیبایی اجتماعی اعتراض کرده اند. یک روز پس از تحلیف رئیس جمهور ترامپ، صدها هزار زن نه تنها در جاده های امریکا بلکه در سراسر جهان از جمله، لندن، برلین، نایروبی، توکیو و سیدنی دست به تظاهرات زدند.
این تظاهرات زنان یادآور جنبش های آزادیخواهانه زنان در دهه ۱۹۷۰ میلادی، یعنی چهل سال پیش در آلمان است. قوانینی که برای زنان دست و پا گیر بود، سبب می شد تا زنان به جاده ها برآیند و برای حقوق خود مبارزه کنند؛ دقیقا مثل امروز. 
در آلمان چهل سال پیش، زنان متاهل به طور قانونی مکلف بودند که امور خانه را مدیریت کنند، و تنها وقتی می توانستند شغل داشته باشند که از وظایف خود به عنوان مادر و همسر در خانه غفلت نمی کردند. در سوی دیگر اما مردها می توانستند شغل خود را ترک کنند بدون این که نظر و رای همسران خود را جویا شوند.
اما همزمان، قانون اساسی سال ۱۹۴۹ آلمان گفته بود که "زنان و مردها حقوق برابر دارند".

Cover der ersten EMMA-Ausgabe (picture-alliance/dpa/EMMA)

اولین شماره مجله "اما" در ۲۶ جنوری سال ۱۹۷۷ منتشر شد


الیس شوارتسر؛ "مسخره کننده مردها"
وقتی که زنان در آلمان شروع به شورش علیه نابرابری کردند، یکی از مهمترین تریبون هایشان، مجله "اما" بود که نامش از کلمه "امانسیپاسیون" گرفته شده بود. "امانسیپاسیون" به معنای "رهایی از قید و بند قانون" بود. عنوان دومی مجله این بود: "مجله ای برای زنان توسط زنان". این نشریه به زودی به سمبولی از مقاوت فمنیستی در آلمان مبدل شد.
اولین شماره این مجله در ۲۶ جنوری سال ۱۹۷۷ منتشر شد. موسس این مجله خانم الیس شوارتسر در رسانه ها به عنوان "تمسخرگر مردها" ظهور کرد. شوارتسر در مصاحبه با دویچه وله می گوید: «تاجایی که من می بینم، "اما" آخرین نشریه حرفه ای باقی مانده در دست زنان فمنیست است». 
همزمان با نشر مجله "اما"، نشریه فمنیستی دیگری نیز در برلین غربی با نام "کاریج" یا "شهامت" منتشر می شد. آن نشریه فقط توانست تا سال ۱۹۸۴ دوام بیاورد. در مقایسه، مجله "اما" توانسته است تا حالا از هر نسخه اش حدود ۳۰ هزار کاپی به فروش برساند.
تقریبا دو سوم تیراژ این نشریه مستقیما به صندوق پستی مشتریان فرستاده می شود. یکی از هواداران این نشریه پرفیسور تقاعدی رشته "جنسیت و ساختار اجتماعی" در دانشگاه بوخوم است. خانم ایلسه لینس حدود ۱۲۰۰ صفحه از این نشریه را از سال ۱۹۶۸ جمع آوری کرده است تا روند جنبش زنان را در آلمان مطالعه کند.
پرفیسور لینس می گوید: «"اما" همواره از نارضایتی ها پرده برداشته و از بهره کشی و زیردست بودن زنان انتقاد کرده است. این مجله بسیاری از زنان را به حرکت واداشته و صدایی رسا و قوی در جامعه بوده است. در کل خیلی چیزها در آلمان تغییر کرده است».
شکستن "تابوها" با سخن گفتن درباره آنها
حتا پیش از انتشار مجله "اما"، الیس شوارتسر به عنوان یک فمنیست مشهور شناخته می شد. در سال ۱۹۷۱ او کارزاری را با نام "ما سقط جنین داشتیم" در آلمان راه انداخت که مشابه جنبشی در فرانسه بود. این کارزار تبدیل به یک رسوایی بزرگ ملی شد. روی مجله "شترن" یا ستاره، زنان زیادی اعتراف کردند که پاراگراف ۲۱۸ قانون را شکستانده اند و به حاملگی خود پایان داده اند.

 Alice Schwarzer (2. v. l.) und die Emma-Frauen 1977 in der Redaktion (G. Jakobi)

الیس شوارتسر (از چپ دوم) با هیئت تحریر مجله در سال ۱۹۷۷


در سال ۱۹۷۵ خانم شوارتسر با کتاب خود با نام "تفاوت اندک و نتایج عظیم" جامعه را تکان داد. او در این کتاب با زنان فقط درباره زندگی روزمره شان، درباره ازدواج و کودکانشان مصاحبه کرد. این زنان همچنان درباره نقش قدرت در همخوابگی و وزن فشار جنسی و سرکوب زنان به عنوان اشیاء جنسی از تجربیات خود با خانم شوارتسر سخن گفته اند.
طی چهل سال گذشته، مجله "اما" با مسائل مختلف زنان درگیر بوده است. در سال ۱۹۷۸ این نشریه از مجله "شترن" به خاطر تصاویر زن هراسانه شکایت حقوقی کرد. پسان تر "اما" کارزاری را علیه پورنوگرافی، ختنه و قطع آلت جنسی زنان و تبعیض علیه زنان جوان مسلمان به راه انداخت. 
پرفیسور لینس در این باره می گوید: «"اما" همیشه بحث به راه می اندازد. این نشریه همیشه به اختلافات دامن می زند و در جامعه بحث راه می اندازد و احتمالا این بزرگترین موفقیت آن است».
هنوز هم، چهل سال پس از انتشار اولین شماره "اما"، این نشریه همچنان زیر تیغ انتقادات قرار دارد. مارگاریته شتوکوفسکی، فمنیست جوان آلمانی دیگر این نشریه را نمی خواند. او در ماه نوامبر سال گذشته نوشت که دیگر این نشریه "غیرقابل تحمل" شده است.
دویچه وله / ع. ح.