1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

افغانستان

افزایش واقعات جراحی چشم به خاطر تفنگ های پلاستیکی

روزهای عید شمار زیادی از کودکان پول عیدی شان را تفنگ خریده و کوچه جنگی می کنند. برخی از این تفنگ های پلاستیکی مصئون نیستند و مرمی شان می تواند افراد را زخمی کند. آمار جراحی چشم در روزهای عید به این دلیل افزایش یافته بود.

فایل صوتی را بشنوید 09:29

بشنوید: عواقب کوچه جنگی های کودکانه در افغانستان

یکی دزد می شود و یکی پولیس، دیگری طالب و داعش می شود و سربازان اردو را می کشد. در روزهای عید جاده ای نیست که کودکان تفنگ به دست نبینی که سنگر گرفته اند و خیلی جدی در حال جنگ اند. دقیقا مثل جنگ های واقعی این جنگ های کودکانه هم قربانیان غیرنظامی در پی دارند.

عبدالحکیم، باشنده ولایت فاریاب در شمال افغانستان است و برادرزاده سه ساله اش در جنگ ملسحانه میان دیگر کودکان آسیب دیده است. او برادرزاده اش را، که مرمی پلاستیکی کودکان جنگجو به چشمش اصابت کرده، به کلینیک چشم در شهر مزار شریف آورده است.

Kinder und Krieg in Afghanistan

نمونه اش از تشویق کودکان به جهادگرایی با اسلحه های پلاستیکی.

عبدالحکیم می گوید چشم برادرزاده اش بسیار سرخ شده و نیاز به تداوی دارد: «این طفل برادرزاده ام است که پدرش فوت کرده. در کوچه میان بچه هایی که بازی می کردند بوده و چشمش توسط این تفنگ های پلاستیکی که از پاکستان می آید افگار شده است. خودش تفنگچه نداشته، اما یکی از بچه ها به طرفش فیر کرده و مرمی پلاستیکی به چشمش خورده، نمی دانیم کی بود.»

این کودک سه ساله تنها قربانی این تفنگ های پلاستیکی نیست. داکتر محمدمرتضی فرهمند، مسئول کلینیک چشم "فرهمند" در شهر مزار می گوید تنها در کمتر از دو روز ایام عید 15 واقعه از این گونه به کلینیک وی مراجعه کرده اند: «بسیاری واقعات هم هستند که به داکتر مراجعه نکرده اند. برخی ها درمان خانگی می کنند. برخی به داکتر غیر عمومی مراجعه می کنند. برخی ها اصلا پول داکتر رفتن را ندارند و برخی هم در مناطق دوردست زندگی می کنند که پول سفر را ندارند.»

افزایش نابینایان

وی می گوید در روزهای عید کلینیکش بسته بوده و این تعداد از مریضان عاجل را در پی تماس تلفنی مریضداران معاینه کرده است. داکتر فرهمند با بیماری های مختلفی که باعث نابینایی مردم می شود سر و کار دارد. او نگران این است که این تفنگ ها چشم های بیشتری را آسیب بزند و آمار نابینایان را در افغانستان بیشتر کند.

وی می گوید ضربه خوردن چشم در درازمدت می تواند باعث کم بینی و نابینایی شود؛ مسئله ای که مردم افغانستان متوجه نیستند. او می گوید اکثر شفاخانه های افغانستان بخش تخصصی چشم ندارند و به این دلیل آمار نابینایان در حال افزایش است: «آمار سازمان صحی جهان و وزارت صحت عامه می رساند که 1.5 تا 2 درصد از مردم افغانستان از دو چشم نابینا هستند. هشتاد درصد این رویدادها قابل وقایه و قابل تداوی اند. کسانی که از یک چشم نابینا اند شمارشان به تقریبا 1.5 میلیون تن می رسد.»

وی اضافه می کند که براساس آمار ارائه شده از سوی یکی از داکتران شفاخانه نور در کابل، تنها در روز اول عید به خاطر فیر گلوله های تفنگ های پلاستیکی 21 مورد جراحی چشم صورت گرفته که مریضان بستر شده اند؛ اینکه به چه تعداد سرپایی تداوی و معاینه شده و مرخص شده اند معلوم نیست.

در روزهای عید علاوه بر تفنگ های پلاستیکی، کودکان از بازیچه های دیگری هم استفاده می کنند که بیشتر ماهیت جنگی دارند. مثلا پتاقی ها و مواد انفجاری در این روزها کودکانی زیادی را دچار سوختگی و آسیب های دیگر می کند.

تاثیرات روانی

داکتر فرهمند می گوید به عنوان یک داکتر چشم، سلامتی چشم و بینایی مردم برایش در اولویت قرار دارد؛ اما تاثیرات روانی اینگونه بازی ها بر کودکان نیز خطری جدی است. به باور وی کودکی که امروز از داشتن اسلحه لذت ببرد و خودش را در مقام یک تروریست تصور کند، امکان دارد در جوانی اش دست به اسلحه ببرد و یک جنگجوی واقعی شود.

جامعه شناسان در افغانستان علاقه مفرط کودکان به اسلحه را ناشی از جنگ های دوامدار و ارزش دادن به اسلحه در خانواده ها می دانند. بیشتر این اسلحه های پلاستیکی از پاکستان، چین و ایران وارد افغانستان می شود و بیشترین فروش را در روزهای عید دارد.

Pakistan medizinische Untersuchung eines Flüchtlings

شمار جراحی های چشم در روزهای عید به خاطر تفنگ های پلاستیکی افزایش یافت.

عبدالحکیم که برادرزاده اش در کوچه جنگی کودکان مسلح و جنگدوست زخمی شده، از دولت می خواهد تا جلو واردات و فروش اسلحه های پلاستیکی و دیگر بازیچه های خطرناک را بگیرد: «دولت باید بر تاجران فشار وارد کند و مالیات این نوع از جنس های وارداتی را بالا ببرد. پولیس باید جلو فروش پتاقی و اسلحه های پلاستیکی را بگیرد. خانواده ها هم باید نگذراند که کودکان اینطور بازیچه ها بخرند.»

تقریبا چهار دهه است که در افغانستان جنگ است و هر روز رسانه های این کشور از درگیری های مسلحانه و کشتن و کشته شدن خبر می دهند. هیچ کنترولی بر برنامه هایی که برای روان کودکان خطرناک است وجود ندارد. کودکان با بزرگسالان سرویس های خبری، برنامه های سیاسی و فیلم های اکشن می بینند.

از سویی هم وجهه دینی دادن به دفاع مقدس از وطن از جانب دولت و شورشیان باعث شده که اسلحه و جنگ در افغانستان به گونه ای تقدس پیدا کند. در جانب دیگر داشتن اسلحه در افغانستان نشانه ای از اقتدار، حاکمیت، شخصیت و ثروت است. اینکه کودکان در آینده به اسلحه و جنگ چه دیدی خواهند داشت، همین امروز در کوچه های افغانستان به وضوح دیده می شود.

DW.COM

صدا و ویدیوهای مرتبط با این موضوع