1. Inhalt
  2. Navigation
  3. Weitere Inhalte
  4. Metanavigation
  5. Suche
  6. Choose from 30 Languages

Panorama

Zašto se ne smijemo sjećati Jugoslavije?

Jugoslavija se raspala kao politička činjenica, ali ona u kulturnom smislu još uvijek živi. To pokazuje, jednako kao i brojne lične istorije, da je ubijanje jugoslovenskog identiteta zapravo bio jalov posao.

Rođeni u YU: Ante Tomić, Miljenko Jergović, Muharem Bazdulj

"Rođeni u YU": Ante Tomić, Miljenko Jergović, Muharem Bazdulj

Pitanje identiteta jedno je od ključnih na prostoru zemalja bivše Jugoslavije. U izgradnji novih, zbog kojih su se ubijali „drugačiji“ od sebe, za 20 godina gurnut je u ćošak zapravo onaj identitet koji svi rođeni do 1990. godine nose u sebi –jugoslovenstvo. Koliko se snažno radilo na izgradnji novih identiteta, sa istom jačinom ubijao se zapravo taj osnovni, rođenjem i jednim delom života dobijeni identitet Jugoslovena. Trebalo je proći dvije decenije da se napravi predstava a zatim i javno otvoreno razgovara na temu jugoslovenstva u nama. O tome i mnogim drugim pitanjima razgovarali su režiser Želimir Žilnik, glumica Mirjana Karanović i pisci Ante Tomić, Miljenko Jergović i Muharem Bazdulj na tribini „Rođeni u YU“ koja je održana u srijedu, 27. oktobra u Centru za kulturnu dentaminaciju u Beogradu. Moderator je bio novinar i kritičar Teofil Pančić.

Jugoslavija je, prema Želimiru Žilniku, koncept vezan na emocije porobljenih južnih Slovena i lirskog perioda.“To je kosmopolitski koncept stvoren kasno, posle Prvog svetskog rata, a funkcionisao je samo kada je tu vrstu svog kosmopolitizma uspevao da održi. Čim bi prevladao tribalizam koncept bi se zadrmao.“, pojasnio je Žilnik. On današnju stigmatizaciju Titove Jugoslavije vidi kao nešto slično stigmatizaciji Kraljevine u vreme od 1945. do 1990. godine.

Dio nekadašnjih rituala - Dan Mladosti u Jugoslaviji

Dio nekadašnjih rituala - Dan Mladosti u Jugoslaviji

„Ovde je došlo do nečega što se može nazvati oceubistvom. Mi tog pokojnog nismo mogli sahraniti jer su se ubice naselile u kuću tog mrtvaca i počeli su da rade na najsurovijoj tehnici zaboravljanja. Šta su bile devedesete - hvatanje mladića od 18 godina da idu da ratuju protiv te ideje zajedničkog života. Kad pogledate sredstva javnog informisanja, to su bili grotli iz kojih je kuljala mržnja“, rekao je režiser koji je u vreme Titove Jugoslavije zbog svojih kritičkih osvrta na režim morao napustiti zemlju. Međutim, iz današnje perspektive, kaže da se ne stidi da javno govori da je bio dio jugoslovenskog miljea.

Na sljedećoj stanici: Nova klasa ratnih profitera